Do poprzedniej, jakże optymistycznej, notki - wypada dodać wydarzenia z zeszłego tygodnia.
Poleciało 1400 osób z firmy, wśród nich mój szef i kilku bliskich kolegów. Kule latały cholernie blisko.
W perspektywie kolejnych 18tu miesięcy zwolnionych zostanie jeszcze 3600 osób.
Jakże ciepło w tej Kalifornii.
Dużo czasu minęło od ostatniej notki. I dużo się wydarzyło. Będzie skrótowo, po szczegóły zapisu mojego myślotoku z ostatnich kilku miesięcy zapraszam na blipa.
A w skrócie:
- sprzedałem mieszkanie
- spłaciłem kredyt, o którym 8 lat temu myślałem, że będzie “na wieki”
- przez kilka miesięcy zobaczyłem, jak to jest - nie mieć zobowiązań kredytowych, mieć kasę na koncie, dostawać konkretne odsetki. Można się uzależnić, ale sielanka nie trwała długo
- kupiliśmy dom. PA-NI-KA
- wzięliśmy kolejny kredyt, co do którego jestem pewien, że będzie “na wieki”. PA-NI-KA ^ 2
Dodajcie do tego kryzys w gospodarce (ale taki realny, namacalny, nie taki z gazet), tysiąc pięćset sto dziewięćset problemów wynikających z pięciu powyższych punktów, nieprzespane noce, poranne telefony, grzebanie w historii finansowej, prywatnej i zapomnianej, stres, nerwy, decyzje podejmowane w ostatniej chwili i to wszystko w miejscu, gdzie prawie wszystko, co robimy - jest naszym “pierwszym razem”.
Wariactwo. Masakra.
Teraz jedyne, czego potrzebuję, to się upić i spać przez 3 kolejne dni.
Co, oczywiście, nie będzie miało miejsca, gdyż jutro lecimy do Polski.
Może to zabrzmi dziwnie, ale Stany są piękne. Naprawdę.
Trasa San Francisco - Las Vegas - Hoover Dam - Wielki Kanion - Dolina Śmierci - Yosemite.
5 dni, 3300 km, trzy stany, 700 zdjęć.
I ciągle jestem pod wrażeniem. A dopiero ruszyliśmy wierzchołek góry lodowej. Będzie więcej.
Motorola. Connecting people?
Po 1.5 roku mieszkania w Stanach, w końcu poczułem się jak w amerykańskim filmie.
Zostałem zatrzymany na autostradzie za “speeding” i dostałem mandat. Wydarzenie było bardzo emocjonujące. Wczesna pora popołudniowa, luz na drodze, systematyczne kontrolne badanie wstecznego lusterka. I nagle — niesympatyczny widok szybko zbliżającego się radiowozu. Zmieniłem pas, zwolniłem, ale wszystko już za późno. Highway patrol zamrugał wesoło światłami, jak w Bliskich Spotkaniach Trzeciego Stopnia — i pozostało mi tylko zjechać na pobocze. Powstrzymałem w sobie pierwotny odruch, by docisnąć i zacząć uciekać. Mignął mi przed oczami znany filmik z youtuba, ale nie spieszy mi się do stanowego więzienia:
Werdykt: 89 mil na godzinę przy dozwolonych 65. Z mandatem jest ciekawa sprawa. Mogę iść z nim do sądu (moje słowo przeciwko słowu i radarowi policjanta), mogę zapłacić i podziękować — ale jest też trzecia opcja, z której skwapliwie skorzystam.
Otóż w Kalifornii (i niektórych innych stanach także), po zapłaceniu mandatu można zadeklarować swój udział w tak zwanej “szkole jazdy”. Po zaliczeniu wykładu i przedstawieniu w sądzie papierka, wykroczenie drogowe znika z (prawie) wszystkich rejestrów - co najważniejsze, nie wpłynie negatywnie na koszty ubezpieczenia. Szkołę jazdy można zaliczyć albo osobiście, w postaci sobotniego występu komika (sic!), który w zabawny i lekki sposób wyłoży wymagany program, lub mogę kurs zrobić… online. Jedyne ograniczenie to fakt, że szkołę można robić maksymalnie raz na 18 miesięcy. Noga z gazu.
Nie wiem jak jeszcze można ułatwić tutaj wygrzebywanie się z popełnionych przewinień — mandat zapłacę na stronie sądu, kurs zrobię online. Chociaż z czystej ciekawości planuję wybrać się do sądu osobiście. Punkty doświadczenia są bezcenne.