spotless mind

Gdy przyjechałem tutaj do Kalifornii, pomyślałem sobie, że być w Dolinie Krzemowej i nie wziąć udziału w całej tej zabawie w kolejny “dot com bubble” — byłoby błędem. Zarządzanie akcjami sprowadza się obecnie do kilku klinięć, więc każdy może to zrobić. Nie trzeba iść do brokera, odpowiadać na trudne pytania.

Jest w tym pewien haczyk — operowanie akcjami online sprawia wrażenie, że nie operuje się prawdziwą gotówką, lecz wirtualną. Co oczywiście nie jest prawdą — kupując akcje muszę przelać własne pieniądze z własnego konta. Ale brak tego uczucia fizycznego wydawania gotówki znacząco przyćmiewa zdrowy rozsądek.

Niestety, wybrałem bardzo kiepski moment, na inwestowanie na giełdzie. Główny indeks spadł od zeszłego roku o prawie 15% — kupując wtedy właściwie nie było na czym zarobić. Owszem, krótkoterminowo pobawiłem się z pozytywnym skutkiem kupując i sprzedając VMWare i DISneya, ale na pozostałych akcjach, które nadal trzymam — straciłem dużo, dużo więcej.

Jest w tym chyba też trochę hazardu. Podobnie jak w grach hazardowych: odejście od stolika gwarantuje zaakceptowanie strat. Pozostanie w grze daje szansę na odbicie się, ale jest też ryzyko, że się straci jeszcze więcej.

Obserwując moich znajomych widzę, że gra na giełdzie jest w pewnym sensie odzwierciedleniem tutejszego trybu życia. Praktycznie każda firma daje swoim pracownikom premie w postaci akcji, więc chociażby to prowokuje do zadania sobie podstawowego pytania: sprzedać teraz, czy później?
Podobnie, firmy udzielają zniżki na swoje akcje pracownikom. I w zasadzie wejście na giełdę z akcjami jednej firmy (pracodawcy) oznacza wejście “na całość” — gdyż podstawowa zasada nakazuje dywersyfikację środków. I trzeba kupić kolejne akcje. I tak dalej… Dodatkowo, system zarządzania swoim funduszem emerytalnym również prowokuje do poznawania zasad inwestowania. I w krótkim czasie cały system finansów osobistych kręci się wokół tego, czy w dniu dzisiejszym jest “zielono”, czy - jak ostantio - “czerwono”.

Zobaczymy na jak długo wystarczy mi nerwów. W końcu giełda musi się wreszcie odbić, prawda?
Prawda???!!! :-)

W ramach porządków w domowych bitach kupiłem sieciowy dysk twardy Buffalo Linkstation Pro. Myślę, że 1 terabajt (zmirrorowany dla bezpieczeństwa) powinien wystarczyć - przynajmniej na 2 lata. Przewertowanie, przerzucenie i wyrzucenie wszystkich płytek CD/DVD zajęło mi prawie tydzień — i liznęło raptem 15% pojemności Linkstation. Ufff. I okazało się, że zrobiłem to w samą porę — dużej części płytek nie mogłem już w całości odtworzyć. Backup backupa to za mało… Znalazłem też pierwszą wypaloną własnoręcznie płytkę — datowaną na grudzień 1996. Zawartość wybitnie wczesno-developerska i hackerska. Rootkity, exploity, melodyjki midi i mody oraz półnagie fantasy-laski Borisa Valleyo. To były [głupie] czasy.

Oczywiście, jak każde moje porządki - wertowanie w tych elektronicznych śmieciach skutkuje wspomnieniami. Te zdjęcia, te składanki mp3, ten film. Zachować czy skasować? Iść do przodu, czy wspominać? Jestem chyba trochę wspomnieniowym chomikiem — pamiętam i wspominam dużo rzeczy o wydarzeniach i osobach, które pewnie nawet na sekundę się nad nimi już nie zatrzymują. Żeby nie było znowu, że marudzę: nie marudzę. Stwierdzam.

Zatem powierzyłem nasze wspomnienia Buffalo, który w szafie radośnie mruga diodami, a kilkaset starych płyt wylądowało w śmietniku. Filmów nie kopiowałem — wyrzuciłem wszystkie. MPAA jest zbyt blisko, poza tym odzwyczailiśmy się już od “jakości” divx, odkąd nie oglądamy już filmów na ekranie laptopa.

Przy okazji, polecacie jakieś ciekawe książki / polską muzykę? Niedługo będziemy mieć możliwość otrzymania niewielkiego “transportu” rzeczy z PL, więc jestem bardzo otwarty na rekomendacje ;-) Z tej strony polecam klasyczny serial o policjantach i złodziejach: “The Wire“. Z lektur ostatnio studiujemy głównie książki kucharskie, więc feedbacku brak ;-)

Przyzwyczaiłem się już do tempa, do tego, że czas zapierdala bez pardonu. Półrocze za nami, całkiem udane, okraszone decyzjami i postanowieniami, ale także “niusami”, które zmusiły nas do przystopowania i zastanowienia się, co dalej.

Zatem zamiast irytować się czymś, na co wpływu nie mamy, pozostaje organizować sobie czas przyjemnymi sprawami, póki jeszcze możemy. Zwiedzamy okolicę, odwiedzamy znajomych, imprezujemy. Wirtualne życie, blogi, blipy — nie zdają egzaminu. Żadne “push” czy “pull” nie zastąpią face-to-face.

Planujemy odpocząć od decyzji i świętować naszą rocznicę zaszywając się na weekend gdzieś tutaj:

No i R.E.M. Nowa płyta nadal ssie (chyba, że ktoś uwielbia Monster), ale koncert w Berkeley — bdb.

Watpliwosci budza sie cyklicznie, prowokowane znajomymi bodzcami. Wlaczam wtedy tryb samoudreczania, grzebie sie w przeszlosci i boje sie przyszlosci. Bardzo latwo (i chetnie) jest wpasc w ten komfortowy tryb pt. “jest dobrze!” i na tym poprzestac, zgodzic sie ze stanem faktycznym, zaakceptowac. Juz wiem, ze to jest zludne i niebezpieczne, ze nic nie jest pewne, ze nic nie jest “for granted”, ze wszystko moze sie odwrocic, przewrocic, dac z kopa. Mimo to nie zyje asekurancko, z dystansem — to bylby juz kompletny koszmar. Zyje szczerze, ale i stad watpliwosci.

Jedyny odruch samoobrony, jaki mam, to egoizm i dystans, ktore - owszem - komunikuja, ze cos jest nie tak, ale dzialaja na tyle destrukcyjnie, ze nie ma bodzca, by cos z tym zrobic.

Nie zaluje niczego,
lecz nie godze sie z tym

Co powiesz, jesli nie doslyszysz?
Co napiszesz, jesli nie dowidzisz?

Bedzie o muzyce — od czasow sanatorium dawno juz o niej tutaj nie bylo, mimo, ze jej waga sie nie zmienila. Moj iPod jest az ciezki od muzycznych bitow i towarzyszy mi w drodze do/z pracy.

Ostatnio sluchalem dwoch nowosci. Na jedna dlugo czekalem, na druga — niezupelnie.
Mowa o R.E.M. i Portishead.

R.E.M. przyzwyczail sluchaczy do tego, ze nowa studyjna plyta wychodzi srednio co 2 lata. W tym wypadku bylo chyba troche dluzej — ale bylem cierpliwy. “Accelerate” jednak rozczarowala. Brzmienie a’la “Monster” nie przypadlo mi do gustu (krytykom owszem tak), chociaz im dluzej slucham tym wiecej dostrzegam pozytywow. Dam im jeszcze szanse przekonac mnie do tej plyty w wersji koncertowej - juz za dwa tygodnie w Berkeley.

Stosunkowo szybko “wyleczylem” sie inna plyta — otoz niespodziewanie wyszedl nowy Portishead. Po, bagatela, 11 latach od ostatniej plyty (”Portishead”) i 14 latach od plyty pierwszej (”Dummy”). Mozna by pomyslec, ze Portishead przestal istniec, gdyby nie to, ze wypuscili w miedzyczasie koncertowke i zagrali koncert dobroczynny w Bristolu. A tu - bam! - nowa studyjna plyta. I to jaka!

Niektore kawalki moglyby rownie dobrze pojawic sie na poprzednich plytach, tak doskonale trzymaja klimat. Ale wiekszosc jest… inna. Dobra. Duzo bardziej rytmiczna, elektroniczna, bogata w dzwieki. Do tej plyty nie musze sie “przyzwyczajac” — od drugiego przesluchania mam wrazenie, ze znam ja i lubie od dawna. Nie wiem jak to opisac, ale roznica w odbiorze miedzy “Third” a “Accelerate” jest gigantyczna. “Trzecia” jest doskonala plyta.

And if I should fall
Would you hold me
Would you pass me by
For you know I’d ask you for nothing
Just to wait for a while

Po prostu posluchajcie:

Portishead - The Rip

Você só ganha o que você merece