spotless mind

Życie w Redmond płynie w sumie spokojnie. Ładnie tutaj jest, ale faktycznie człowiek bez samochodu nie ma w Stanach racji bytu. Będzie chodził głodny, a gdy zdecyduje się przejść kilka mil autostradą do najbliższego fastfoodu, szybko zostanie zgarnięty przez policję i odsiedzi swoje w celi (to nie moja historia, żeby nie było). Mam możliwość wynajęcia samochodu, ale na razie siedzę na głowie nowożeńców, których wykorzystuję jako środek transportu, a oni wykorzystują mnie jako siłę roboczą przy przeprowadzce. Układ raczej w porządku ;-)

To był tydzień świąteczny, długi weekend z indykiem w tle, zatem wiadomości w TV trąbią o tym, że indyk może zabić i spalić dom (dużo rodzin wrzuca zamrożonego indyka do głębokiego rozgrzanego tłuszczu, skutek takiego działania jest podobny do użycia napalmu w kuchni) oraz o ofiarach przepychanek i tratowania w supermarketach podczas największych w roku wyprzedaży. Pod tym względem to kraj wariatów, do szału zakupów dostosowałem się gładko — wszystko właściwie jest dużo tańsze niż w Irlandii, ciuchy przede wszystkim, a niektóre rzeczy są nawet tańsze niż w Polsce.

Pogoda jest zmienna, do czego przywykłem już w Dublinie — jest ciepło, bywa mglisto i mokro, ale ogólnie panuje tutaj bardzo przyjemna jesień. Widoki w czasie pogodnego dnia są przepiękne, z przedmieść widać postrzępione i ośnieżone górskie szczyty na wschodzie oraz przepiękny wulkan Rainier. Zdjęcia będą dużo później, gdy wybierzemy się na weekendową wycieczkę w tamte strony.

Tymczasem zdjęcia z bardzo sympatycznej morskiej knajpy japońskiej, gdzie w formie bufetu można zjeść różne ‘morskie śmieci’. To kolejna część moich eksperymentów z takimi smakołykami, których do tej pory nie trawiłem. Bez przekonania jak widać, ale przeżyłem i polecam :-) Obok świeżo ożeniony Paweł wcina surowego tuńczyka. Moim faworytem jest jednak łosoś z Alaski, niesamowity, chyba się uzależniam — niedobrze, nie sądzę by w Europie dało się gdzieś takiego zjeść.