spotless mind

Jakoś w połowie stycznia śniła mi się córka. Moja. Nasza.

Była zima, taka ze śniegiem — taka polska, nie irlandzka.
Córeczka była bardzo mała, miała może dwa latka, ubrana była w słodki kombinezon. Ale mimo, że była tak mała, dużo rozumiała i mówiła.

I zjeżdżałem ze swoją córką z górki, ale tak śmiesznie, ja zjeżdżałem na tyłku, trochę bokiem, a ona siedziała mi na nodze, trzymając na śniegu tylko buciki. I bawiła się niesamowicie.

- Kocham Cię, córeczko. - powiedziałem do niej i pocałowałem.
- A ja Ciebie. - odpowiedziała bardzo poważnie, zupełnie nie jak dwuletnie dziecko.

This entry was posted on Wednesday, February 1st, 2006 at 12:03 am and is filed under Dreams. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.