spotless mind

Watpliwosci budza sie cyklicznie, prowokowane znajomymi bodzcami. Wlaczam wtedy tryb samoudreczania, grzebie sie w przeszlosci i boje sie przyszlosci. Bardzo latwo (i chetnie) jest wpasc w ten komfortowy tryb pt. “jest dobrze!” i na tym poprzestac, zgodzic sie ze stanem faktycznym, zaakceptowac. Juz wiem, ze to jest zludne i niebezpieczne, ze nic nie jest pewne, ze nic nie jest “for granted”, ze wszystko moze sie odwrocic, przewrocic, dac z kopa. Mimo to nie zyje asekurancko, z dystansem — to bylby juz kompletny koszmar. Zyje szczerze, ale i stad watpliwosci.

Jedyny odruch samoobrony, jaki mam, to egoizm i dystans, ktore - owszem - komunikuja, ze cos jest nie tak, ale dzialaja na tyle destrukcyjnie, ze nie ma bodzca, by cos z tym zrobic.

Nie zaluje niczego,
lecz nie godze sie z tym

Co powiesz, jesli nie doslyszysz?
Co napiszesz, jesli nie dowidzisz?

This entry was posted on Tuesday, May 20th, 2008 at 9:24 am and is filed under Chaos. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.