spotless mind

Przyzwyczaiłem się już do tempa, do tego, że czas zapierdala bez pardonu. Półrocze za nami, całkiem udane, okraszone decyzjami i postanowieniami, ale także “niusami”, które zmusiły nas do przystopowania i zastanowienia się, co dalej.

Zatem zamiast irytować się czymś, na co wpływu nie mamy, pozostaje organizować sobie czas przyjemnymi sprawami, póki jeszcze możemy. Zwiedzamy okolicę, odwiedzamy znajomych, imprezujemy. Wirtualne życie, blogi, blipy — nie zdają egzaminu. Żadne “push” czy “pull” nie zastąpią face-to-face.

Planujemy odpocząć od decyzji i świętować naszą rocznicę zaszywając się na weekend gdzieś tutaj:

No i R.E.M. Nowa płyta nadal ssie (chyba, że ktoś uwielbia Monster), ale koncert w Berkeley — bdb.

Watpliwosci budza sie cyklicznie, prowokowane znajomymi bodzcami. Wlaczam wtedy tryb samoudreczania, grzebie sie w przeszlosci i boje sie przyszlosci. Bardzo latwo (i chetnie) jest wpasc w ten komfortowy tryb pt. “jest dobrze!” i na tym poprzestac, zgodzic sie ze stanem faktycznym, zaakceptowac. Juz wiem, ze to jest zludne i niebezpieczne, ze nic nie jest pewne, ze nic nie jest “for granted”, ze wszystko moze sie odwrocic, przewrocic, dac z kopa. Mimo to nie zyje asekurancko, z dystansem — to bylby juz kompletny koszmar. Zyje szczerze, ale i stad watpliwosci.

Jedyny odruch samoobrony, jaki mam, to egoizm i dystans, ktore - owszem - komunikuja, ze cos jest nie tak, ale dzialaja na tyle destrukcyjnie, ze nie ma bodzca, by cos z tym zrobic.

Nie zaluje niczego,
lecz nie godze sie z tym

Co powiesz, jesli nie doslyszysz?
Co napiszesz, jesli nie dowidzisz?

Tak, tak, przeżyłem mój trzeci milestone. Żyję — ba, żyję nawet z uśmiechem na twarzy. Surprise?

Tyle czasu minęło, że nie wiem od czego zacząć. Zupełnie tak, jakby ktoś oczekiwał, że od czegoś zacznę, że coś systematycznie opowiem, zdam relację. Sam nie wiem, czy ja nie potrafię już się socjalizować przez Internet, czy po prostu nie chcę. Drażnią mnie wycieczki blogowe, drażnią mnie blipy, starzy znajomi na listach dyskusyjnych. Chyba ciągle w głębi siebie zbyt dużo od wszystkich poznanych ludzi oczekuję. A gdy przestaję oczekiwać, tracę poczucie, że innym zależy, mimo, że mi zależy nadal. I czuję się z tym głupio.

Ale miało nie być wycieczek, wracamy do zaczynania.

Aloha. Hawaje przerosły moje oczekiwania, mimo, że przecież chyba każdy ma z tak abstrakcyjnym miejscem jak “Hawaje” oczekiwania całkiem spore. Wyjazd tam to był naprawdę doskonały pomysł.

Jeżeli zastanawiacie się jak długo można w ten sposób spędzić czas i się nie znudzić — podpowiem, że długo. Ale jeżeli jednak przyszłoby się znudzić w pozycji plażowej, zawsze można ruszyć dupę kilka metrów i dać się sponiewierać.

Wieczór urodzin na plaży, z przyjaciółmi — zarówno obecnymi fizycznie, jak i w postaci bitów odtworzonych na laptopie, póżniej nocna zabawa z falami i martini z piaskiem — czy to już zakrawa na kicz, czy jeszcze nie?

Naprawdę nie jest łatwo przestawić nawet prosty skrót z pobytu na O’ahu — zdjęć narobiliśmy nieprzyzwoicie dużo. Po szczegóły odsyłam do mojego albumu (kto zna ten zna).

A jak jest? O tak:

Wyszło smacznie!

Rozmaryn, silantro, czosnek, oliwa i przyprawy - wymieszać.

Indyka (lub kurczaka) umyć, psychicznie przygotować.

Masowanie piersi, czyli mieszankę ziołową wetrzeć dokładnie pod skórę.

Indyk gotowy do nafaszerowania i można go już piec w ok. 180 stopniach, aż mięso w środku uzyska temperaturę ponad 80 stopni.

Sprawdzić temperaturę w najgłębszych miejscach — i ptak gotowy! Przy 10kg indyku pieczenie trwało niecałe 8 godzin…

Ogólnie miło zaskoczyliśmy się potrawami na Thanksgiving — są one proste i smaczne. Różnorodności nie ma za dużo i nie umywa się do kolacji Wigilijnej — ale i tak jest nieźle. Indyk, farsz, sos, zapiekane fasolki z cebulą, słodkie ziemniaki, “żurawina” z borówek i kompot z jabłek. Dodatkowo, od tego weekendu jestem wielkim fanem ciasta dyniowego, który ciekawie pełni rolę piernika. Podobnie jak po Wigilii, całość (w szczególności 10kg mięsa z indyka) je się jeszcze przez kilka dni, w różnych postaciach.

Powyższy przepis polecam także do kurczaka.

W lodowce odmraza sie prawie 10-kilogramowy indyk. Znaczy — swieta dziekczynienia spedzimy po amerykansku, w towarzystwie znajomych Polakow i Niemki. Bedziemy obchodzic rocznice okazania wdzecznosci amerykanskich osadnikow wobec Indian, ktorzy pomogli im przetrwac ciezkie chwile. Jakis czas pozniej Amerykanie odwdzieczyli sie za to, zabijajac i wynarodawiajac okoliczne plemiona.

Zatem, mieszanka kulturowa i kulinarna zapewniona, bedzie wesolo. Nie wiem jak ja tego indyka upieke, ale na pewno podziele sie wrazeniami.
Happy Hanukhah!