spotless mind

Nie lubię polityki, ale… pamiętacie Kononowicza? Tego, co posiada posiadłośc i matkę? Co miał zrobic, żeby ‘niczego nie było’?

Dlaczego słuchając naszego premiera widzę zaskakujące podobieństwo do pana w sweterku? Identyczny bełkot, populizm i niewiedza.

Dodam jeszcze, że w nabrzeżnej Kalifornii, gdzie kara śmierci jest dozwolona, czuc trawkę prawie na każdej większej imprezie publicznej. Ochranianej przez policję, tak. Co więcej, w Kalifornii marihuana jest dozwolona ‘dla celów medycznych’, co sprowadza się do tego, że są specjalne ‘apteki’, w których radośnie rosną sobie konopie, można kupic gotowe produkty (wybiera się z katalogu) czy też sadzonki — wszystko to pod warunkiem, że ma się specjalną kartę. Kartę wystawia lekarz. Kosztuje ok. $100.

Owszem, niektóre firmy robią drug-testy. Zwykle nie dotyczą one ‘geeków’, gdyż wtedy pracodawcy mieliby naprawdę duży problem ze znalezieniem ‘czystych’ pracowników, ale jednak. Karanie producentów koszulek i gadżetów? Halo?

Podobnie jak półtorej roku temu, czyszczę i pakuję swój office w pracy. Biurko, szafki, segregatory.

Czynność ta może i jest ‘feng-shui’, ale dla nastroju jest wybitnie dołująca. Co prawda “zwijanie się” tutaj nie jest nawet w połowie tak emocjonujące i przykre jak pakowanie w CL, ale jednak jest to trudne.

Wszak w dotychczasową pracę wciągnąłem się dosyć głęboko. Te wszystkie notatki, dokumenty, projekty, przeglądy, rozpiski, diagramy — efekty mojej pracy i zaangażowania — lądują w zniszczarce. Ktokolwiek zajmie moje miejsce będzie drukował je sobie od nowa (bądź nie), notował po swojemu (lub nie) itd.

Prywatne przedmioty, które zdromadziłem w biurze, lądują w plecaku i pojadą ze mną w nowe miejsce: plakat jednego ze sponsorów tego bloga “Fukitol”, gąbczana piłeczka do odbijania o ściany officu, plakat R.E.M., talia kart “encapsulate this” oraz mała biedronka. Z tablicy korkowej znikają przypięte bilety z kina, teatru i koncertów dublińskich.

Podobne porządki dotykają twarde dyski służbowych komputerów oraz zasoby sieciowe, których jestem właścicielem. Wszystko trzeba uporządkować bądź usunąć, przygotować ‘handover docs’ i upewnić się, że nie zginie w czasie przeprowadzki coś wartościowego. Wypalić kilka kopii DVD (powstrzymać się przed zrobieniem sobie kopii kodu Windowsa Visty) i można już iść na kilka pożegnalnych pint z kolegami z pracy. A, nie zapomnieć o mailu pożegnalnym. Również nie będzie tak trudny jak w CL.

A potem… potem przyjdzie czas na kolejne zaangażowanie, personifikowanie nowego officu, rozkładanie prywatnych przedmiotów, śmiecenie twardych dysków.

It ain’t over ’till it’s over :-)

Myślałem, że po półtorej roku pobytu pogoda w Irlandii już mnie nie zaskoczy. A jednak — tutejsza zima spowodowała, że mam Dublina serdecznie dosyć. Po ostatnich huraganach (wiatr 150km/h) dzisiaj rano “ledwo” 70km/h prosto w twarz z lekkim deszczem. W taką pogodę parasol nie zdaje się na nic…

Nawet kamerka na Howth się lekko przekrzywiła:

Na rozgrzewkę ciepłe klimaty, bardzo polecam Olivera Mtukudzi.

i link do bardzo rozgrzewkowej playlisty.

“Ukochany” listopad pojawił się jak zwykle zaraz po październiku, mimo to wywołując lekkie zdziwienie. Momentalny flashback, dwa lata wstecz, i już jestem udupiony w bagnie ciężkich myśli i wspomnień. Napływają falami, tłocząc się i potykając o siebie, kopiąc mnie z różnych stron. Prowokują też inne wspomnienia, cały ich łańcuch, obrazy, uczucia, myśli, zapachy — przebiegają pod zamkniętymi powiekami. Muzyka w uszach jest głośna, ale nie daje rady zagłuszyć tej wędrówki po mapie utworzonej z neuronów. I tylko mam nadzieję, że — podobnie jak w wiadomym filmie — w momencie, gdy te obrazy przelatują przed oczami, ktoś przy konsolecie naciska Delete.

Ale, czy aby na pewno chcę, żeby te wspomnienia uciekły…?

wolno nam iść
wolno nam być
wolno nam widzieć
wolno nam żyć
wolno nam w telewizji
robić ciałem różne cuda
może uda się coś wygrać
może wygrać się coś uda
a jeśli nie
to nie jest źle
bo na ulicy poznają mnie

Wraz z listopadem w Irlandii rozpoczyna się zima, przyroda posłusznie idzie w parze z kalendarzem; w nocy pojawiły się pierwsze przymrozki. Ludzie znowu biegają rano z kubkami wrzątku, polewając zmrożone szyby. Chodzę własnymi śladami sprzed roku, mając w głowie trochę podobne myśli. Równo przed rokiem rozpocząłem pracę w Korporacji i uczciłem to uczestnicząc w kolejnej rozmowie kwalifikacyjnej. Następne są już w kalendarzu. Dziwnie się czuję, gdy słucham “Akurat” piosenki “Wolny 2003″. Jakby ktoś nakrył mnie na robieniu czegoś złego.

mamy wolną rękę
ale ona nas uwiera
ciągle trzeba decydować
ciągle trzeba coć wybierać
prawdziwe życie czy kariera
prawdziwe życie czy kariera
wolno nam budować
ale łatwiej jest wyburzyć

Ostatnio bardzo multimedialnie się tutaj zrobiło. Dla zamyślonych teraz filmowa chwila refleksji. Nawet jeżeli płytka i mało odkrywcza, kilka podstawowych spostrzeżeń warto sobie odświeżyć. Raz na jakiś czas…