Angielski kurwa to naprawde jest kurwa latwy jezyk, czyli 11 razy w 33 sekundy. I jednoczesnie empiryczny dowod, ze przecinek jest nieprzetlumaczalny.
Od Irlandii tak naprawdę w Stanach ciężko uciec. Irlandczyków jest wszędzie pełno, a ich “kultura” jest na tyle lubiana, że irlandzkie puby, muzyka i piwo są wszędzie.
W sobotę byliśmy na corocznym festiwalu piwa i ostryg w San Francisco, w Fort Mason. Była to typowa muzyczna majówka, za którymi tak tęsknimy: słońce, trawa, piwo, muzyka i relaks. Nie wiem kto i jak wpadł na skomponowanie Guinnessa z ostrygami, ale miesza się to razem całkiem sympatycznie. Poza tym tylu osób w firmowych t-shirtach Guinnessa nie widziałem nawet na Temple Barze w Dublinie.
Piwo i ostrygi
Piwo… (pierwszy Guinness wypity poza Irlandią, smakował nieźle, mimo, że z plastiku)
…i ostrygi.
Irlandia w SF
Tak jak ponad półtorej roku temu, znowu przyszedł czas na pakowanie domu. Ale są zasadnicze różnice. Wtedy siedziałem nad kartonami sam, przeglądając “śmieci pełne wspomnień“. Do Irlandii przyleciałem z dwoma walizkami.
Teraz naszymi rzeczami zajęła się profesjonalna firma w postaci trzech wesołych panów (Paul, Pat i Nat, nie żartuję), którzy nasze dobra zamienili w 37 zgrabnych paczek, z których większość popłynie długim rejsem, a część poleci trochę szybciej, my natomiast zostaliśmy w pustym domu z osobistym bagażem.
Oby tylko nasze rzeczy nie wylądowały na brytyjskiej plaży tak jak to było ostatnio w okolicy Devon — co ciekawe prawo nie zabrania ludziom szabrować w kontenerach wyrzuconych na brzeg, nawet jeżeli wiadomo, z którego statku pochodzą rzeczy. Już widzę, jak ktoś wyciąga i biega w moich bokserkach po plaży. Oh yeah!
Podobnie jak półtorej roku temu, czyszczę i pakuję swój office w pracy. Biurko, szafki, segregatory.
Czynność ta może i jest ‘feng-shui’, ale dla nastroju jest wybitnie dołująca. Co prawda “zwijanie się” tutaj nie jest nawet w połowie tak emocjonujące i przykre jak pakowanie w CL, ale jednak jest to trudne.
Wszak w dotychczasową pracę wciągnąłem się dosyć głęboko. Te wszystkie notatki, dokumenty, projekty, przeglądy, rozpiski, diagramy — efekty mojej pracy i zaangażowania — lądują w zniszczarce. Ktokolwiek zajmie moje miejsce będzie drukował je sobie od nowa (bądź nie), notował po swojemu (lub nie) itd.
Prywatne przedmioty, które zdromadziłem w biurze, lądują w plecaku i pojadą ze mną w nowe miejsce: plakat jednego ze sponsorów tego bloga “Fukitol”, gąbczana piłeczka do odbijania o ściany officu, plakat R.E.M., talia kart “encapsulate this” oraz mała biedronka. Z tablicy korkowej znikają przypięte bilety z kina, teatru i koncertów dublińskich.
Podobne porządki dotykają twarde dyski służbowych komputerów oraz zasoby sieciowe, których jestem właścicielem. Wszystko trzeba uporządkować bądź usunąć, przygotować ‘handover docs’ i upewnić się, że nie zginie w czasie przeprowadzki coś wartościowego. Wypalić kilka kopii DVD (powstrzymać się przed zrobieniem sobie kopii kodu Windowsa Visty) i można już iść na kilka pożegnalnych pint z kolegami z pracy. A, nie zapomnieć o mailu pożegnalnym. Również nie będzie tak trudny jak w CL.
A potem… potem przyjdzie czas na kolejne zaangażowanie, personifikowanie nowego officu, rozkładanie prywatnych przedmiotów, śmiecenie twardych dysków.
It ain’t over ’till it’s over :-)
Myślałem, że po półtorej roku pobytu pogoda w Irlandii już mnie nie zaskoczy. A jednak — tutejsza zima spowodowała, że mam Dublina serdecznie dosyć. Po ostatnich huraganach (wiatr 150km/h) dzisiaj rano “ledwo” 70km/h prosto w twarz z lekkim deszczem. W taką pogodę parasol nie zdaje się na nic…
Nawet kamerka na Howth się lekko przekrzywiła:
Na rozgrzewkę ciepłe klimaty, bardzo polecam Olivera Mtukudzi.
i link do bardzo rozgrzewkowej playlisty.