spotless mind

Gdy byłem młody^[1] grywałem z kolegami “z osiedla” w piłkę w parku. Sobotnie południowe mecze były czymś bardziej pewnym i podobnie oczekiwanym jak seks z dziewczyną^[2]. Zbieraliśmy się w parku, z plecaków czy kurtek robiliśmy bramki i z niepokojem czekaliśmy na “kolegę od piłki”, gdyż zawsze był problem kto zabierze ze sobą futbolówkę.

W momencie, gdy quorum się zebrało, zaczynała się rzeź. Nikt nie oszczędzał goleni, kostek, twarzy. Na bramce trzeba było się rzucać, przeciwnika faulować. Niektórzy byli w tym lepsi, inni gorsi, ale zabawa była piękna i przyjemnie bolesna^[3]. Było nas sześciu, czasem jeszcze ktoś się dołączał.

Gdy już mieliśmy dosyć, zbieraliśmy swoje rzeczy i siebie trochę jak po bitwie. I tak też często wyglądaliśmy — dlatego mecze nie były częściej niż raz w tygodniu, nawet w naszym wieku potrzebowaliśmy dużo czasu na regenerację. A sama gra była rozładowaniem po całym tygodniu szkoły/domu/rodziców/problemów.

Po meczu szliśmy na lody, a po pewnym czasie — lody zmieniliśmy na piwo w uroczym mini-rynku niedaleko. Tam siedzieliśmy odpoczywając kilka godzin, rozmawiając na poważne tematy (patrz ^[2]). Nie były to wielkie przyjaźnie, ale też osiedle nie było jedynym co nas łączyło.

Wspominam to właśnie teraz, gdyż kilka lat temu nasze drogi się rozeszły (studia, wy/przeprowadzki, żony) — ale teraz prawie znowu jesteśmy sąsiadami. Z naszej szóstki już czterech jest w Irlandii (prawie przypadkiem…), jeden w Stanach i jeden w Polsce. W planach zatem znowu mamy mecze, tym razem w Phoenix Parku. Nie wiem, czy będzie to tak pewne i wyczekiwane jak kiedyś, ale i tak to miła perspektywa. Korki i ochraniacze czekają.

[1] No dobra, poprawię się: “gdy byłem bardzo młody”
[2] W sumie teraz trochę z niepokojem wspominam, że w tamtych czasach w trakcie rozmów z kolegami “seks” zawsze padał w parze z “z dziewczyną”, tak jakby to nie było takie oczywiste. Cholera.
[3] Cholera.

Obok kieliszek wina, głośna muzyka. Jest późno, a ja dopiero wróciłem z pracy. W piekarniku odgrzewa się pizza. Obejrzane (w pracy takoż) dzisiaj trzy mecze, nadrobionych kilka spraw, nawet trochę pomogłem żonie w magisterce. W głowie plany rozrywkowo-wakacyjne.

Znaczy: kawalerskie życie przez kilka dni. Akurat, żeby trochę zmienić tryb dnia i się porządnie stęsknić. I nie przeszkadzać zbytnio, gdy multum nerwów i emocji kręci się wokół damskiej głowy — to trochę jak poruszanie się po polu minowym.

Wracając do planów. Kid-A zaliczył piękny stadion z brzydką grą, to i ja pochwalę się biletami na imprezę, mam nadzieję — że bardziej pozytywnie emocjonującą. Udało nam się dostać bilety na Oxegen Music Festival, największą — i najbardziej rozchwytywaną — tego typu imprezę w Irlandii. W sumie nic dziwnego: lipcowy weekend na powietrzu poza miastem z takimi zespołami jak: The Who, The Strokes, Arctic Monkeys, Gomez, Franz Ferdinand, BellX1, Sigur Ros, Manu Chao, Placebo i Red Hot Chilli Peppers. Ufff. A to tylko jedna trzecia. Owszem, tęsknię za klasycznymi koncertami wrocławskimi, juwenalia, granie na wyspie, na Polach Marsowych, Janerka, Voo-Voo, Kult. Ale od czasu warszawskiego koncertu R.E.M. marzyłem też o dużych koncertach, więc radość tym większa.

PS: Nie martw nic Kid-A, w środę wygramy.

Jest pewna szansa, że jesteście już mówieniem o piłce zmęczeni. Zmęczeni minami Janasa, newsami na każdy najdrobniejszy temat związany z reprezantacją (tą czy inną), macie dość wspominania 1974 i 1982 i życia tymi wspomnieniami, porównań, rozbudzania kolejnych nadziei. Pewnie macie po dziurki w uszy rozdmuchiwanych konfliktów wewnątrzreprezentacyjnych, narzekań Dudka i Frankowskiego oraz równie rozdmuchiwanych konfliktów międzyreprezentacyjnych, Polska vs Niemcy przecież i tak dalej i tak dalej. Można być też zmęczonym ciągłym pianiem o piłce, o umowach sponsorskich, a widok kolesia z t-shirtem typu “Football is my life” już nawet nie powoduje uśmiechu, tylko żal.

Wy już macie dość, a przecież World Cup 2006 zaczyna się dopiero dzisiaj!

Bardzo czekałem na te Mistrzostwa. I nie, nie mam rozbuchanych nadziei związanych z Polską, cieszę się po prostu na ten specyficzny rodzaj emocji, które towarzyszą meczom międzynarodowym. Liczę, że obejrzę ofensywną piłkę i dużo efektownych bramek. To nie rozgrywki klubowe w lidze, na Mistrzostwach trzeba po prostu wygrywać.

Dzisiaj na ulicach od rana widać ludzi w koszulkach narodowych. Firmy bukmacherskie czynne są od 8am, a dzisiejsze Metro (lokalny darmowy dziennik) publikuje całostronicowy artykuł (z przymrużeniem oka) na temat “Dlaczego Irlandia powinna kibicować Polakom?”. Wszak to największy dylemat tego piłkarskiego narodu: kogo supportować, skoro nas tam nie ma?

W lodówce chłodzą się pilsnery, kojarzące się jeszcze z miłymi okolicznościami ostatnich Mistrzostw Europy. Mecze będą też pokazywa w kafeteriach w Korporacji, dodatkowo zainstalowałem sobie na testowej maszynie najnowszą Vistę z Media Center i w trakcie pracy będę mógł jednym okiem śledzić co wcześniejsze mecze. Dodatkowo, z okazji startu niemieckiego mundialu, w firmowej kantynie dzisiaj będą serwowane tradycyjne niemieckie sznycle i bratwursty w sosie piwnym. Office Team przygotował zestaw arkuszy i narzędzi dla kibiców, polecam też bardzo wygodną i sympatyczną aplikację na desktop, która robi wszystko automatycznie.

Nie będzie w tej notce moich typów, dywagacji i standardowej drabinki. Bo tym wszystkim każdy już jest zmęczony. Teraz przyszedł czas na prawdziwy futbol. Wszystkim tym, którzy lubią takie emocje, życzę miłego najbliższego miesiąca– szczególnie Kidowi-A, który będzie miał przyjemność obejrzeć dzisiejszy mecz.

Nie wiem jak ja się jutro pokażę w pracy… Jak obronię naszą drużynę? Przecież wszyscy widzieli w TV bramkę na 2:0. A Ci co nie widzieli mogą obejrzeć w necie. Wiem, że to dziwne ale śniło mi się dzisiaj w nocy że grałem w gałę z angielską reprezentacją. Musiałem się wrócić na bramkę i też wybronić taką lobującą piłkę jak Kuszczak.

Ale ja w tym śnie wybroniłem!!! :-)

1:2

Jeleń (90′)                      Murillo (20′), Martinez (63′)

P.S. Chyba wezmę dzień wolnego aż sprawa przycichnie :/

P.P.S. Dzięki Spotless za lepszy link.

Uwaga! W dalszej części znajdują się słowa powszechnie uznane za wulgarne, ohydne i gorszące. Artykuł będzie bowiem o LPR. Przepraszam.

(more…)