spotless mind

Ale to już długo nie potrwa.

Poza tym jestem teraz w tym wychyleniu huśtawki, które pozwala robić różne egoistyczne rzeczy, ale widzę, że nie jestem w tym odosobniony. I cóż z tego, że zdawało się, że coś jest i można próbować dać sobie radę, skoro to cholernie szybko minęło — a “sama nie wiem” z drugiej strony odbiera resztkę chęci. I wyjazd napawa strachem i prawie pewnością co do tego, co się wydarzy i jak (on) się skończy.

Z optymistycznych rzeczy, które zbieram skrzętnie w celu uzyskania równowagi, udał się bardzo sympatycznie wieczór z kręglami, a w niedzielę zapowiada się Janerka-welcome-to.

Rower umyty, naoliwiony, napompowany, dokręcony. Wiosna rozgościła się już na całego, więc przerzucam się na rowerowe dojeżdżanie do pracy. Księżniczka się nie obrazi, mam nadzieję. Ona pozostanie na kiepską pogodę, garniturowe potrzeby czy dalsze wypady poza Wrocław.

Druga optymistyczna rzecz to plany na przełom kwietnia/maja. Jak urlopy pozwolą, w nielubianej Francji przyjdzie mi poznać jej kolejny kawałek, Alzację. Mimo obaw, niepokoju, niepewności, zaliczam ten planowany wyjazd do tej optymistycznej przegródki. Czy tak też będę o niej myślał po powrocie, czy wręcz przeciwnie, to się okaże…

A poza tym, zgodnie z zarzutami dobrze życzącej mi osoby, żyję wspomnieniami… They are nice. Nice is good.

Ja już chcę zejść z tej huśtawki. To nie dla mnie. Wolę jedną prawdę, może i gorszą, od dwóch — być może i lepszych. W dwóch chwilach odległych o sekundę potrafię chcieć zupełnie różnych, wykluczających się rzeczy. Te zmiany nastrojów i podejścia sprawiają, że czuję się cholernie zagubiony, a osoby obok mnie odebrałyby to jako ‘robienie głupot’ — gdyby tylko wiedziały co tak naprawdę robię.

Ale nie wiedzą…

Czasem wieczorami, gdy jest jeszcze ciepło, siadam na balkonie i — słuchając muzyki — śmierdzę sobie. Takie śmierdzenie przynosi ciekawe refleksje. Na przykład takie, że lubię spędzać czas w samotności. To jest o tyle ciekawe, że od większości ludzi się oddalam, ale do niektórych — zbliżam. Jednak coraz częściej unikam spotkań, zaproszeń, wizyt. Dobrze mi z tym, przynajmniej czuję, że w przyrodzie zostaje zachowana równowaga, a ja wiem kogo równoważę swoich zachowaniem.

Znów noc, papierosy i gin
A w głowie się tli, a w duszy mej spleen
Znów noc, a w głowie się tli
Kwaśno i mdło, nie bawi mnie nic

Ale konsekwencji nie wystarczyło mi np. na gadu-gadu, które znowu jest aktywne. Jednakże w zupełnie inny sposób i na innych zasadach. Co to da, zobaczymy.

Stay tuned.