spotless mind

W jakim sensie szczególnym? Szczególnie wzbudzającym lęk… Otóż odbędzie się dokładnie w tym samym kościele co nasz ślub. Połowa rodziny też będzie ta sama. Co więcej, impreza weselna również będzie dokładnie w tym samym miejscu co nasza. Szykuje się wystarczająco dużo podobieństw, by przeżyć interesujące deja-vu, z “trochę” innej perspektywy.

Niestety, z powodu obecnej sytuacji emocjonalno-uczuciowej, jest to deja-vu którego się bardzo obawiam. I chyba najchętniej, podobnie jak bohater “Sideways”, urwałbym się z tej imprezy, dzierżąc butelkę wina. Z Alzacji, jakby to nie było dość jasne.

Chujnia, dobranoc.

Ale ja nie o tym. Koniec maja. Niby bliżej ale nadal równie daleko, nie wiem skąd, ale udało mi się nabrać trochę sił. Czuję, że wisi to wszystko na włosku, ale jednak.

Nie polepszają tego na pewno rodzinne imprezy, na których często słyszę cholernie idiotyczne uwagi dotyczące naszej sytuacji, aż mam ochotę pierdolnąć butelką w stół i wyjść.

I myśli często lewitują w “moją stronę lewą”, gdzie niepokoju jest równie dużo.