spotless mind

Pierwsza rozmowa - w dużej amerykańskiej firmie, daleki wschód Dublina. Pojechałem taryfą, tak jak poradziła kobieta z agencji — mają mi zrefundować koszt przejazdu. Podróż zajęła równo godzinę czasu (korki w mieście są potworne, rozkopany Wrocław się nie umywa). Pogoda zapowiadała się ślicznie, wzgórza na zachodzie oświetlone ostrym porannym słońcem sprawiały niesamowite wrażenie. Taksiarz nie był niestety zbyt rozmowny, ale może i dobrze — ciężko go było zrozumieć. Zapłaciwszy 30 euro (dla porównania, za 12 euro można pojechać autokarem do Belfastu) udałem się w pobliże zabudowań rzeczonej firmy. Miałem jeszcze pół godziny czasu, więc pospacerowałem po okolicy, starając się zrelaksować. Niestety, relaks w garniturze pod krawatem trudny jest do osiągnięcia (udało się pod koniec, ale o tym później).

W końcu nadszedł czas rozmowy. Najpierw szef produkcji softu, z nim rozmawiałem już dużo wcześniej telefonicznie, pozytywne wrażenie pozostało, chyba nie było źle. Rozumiałem go dobrze, on mnie też, więc jakoś szło. Później rozmowa z liderem programistów (on już ostro po irlandzku zawijał), który przemaglował mnie już ostrzej, robiąc mini-test techniczny. Co prawda zaznaczał wielokrotnie, że to nie _test_ tylko on chce wiedzieć z czym miałem a z czym nie miałem do czynienia (”not knowing is okay, remember that”, na co ja sobie dodałem w myślach “sure is okay, but you don’t get the job”). Tutaj już było średnio, nie przygotowywałem się do tej rozmowy, ale chłopak sprawiał wrażenie zadowolonego. Albo udawał. Whatever. W międzyczasie wyskoczyłem do toalety zerkając na pracujących przy niezłym sprzęcie w mini-open-space’ach, przywykłem pracować w dużych firmach, czułem się tam dobrze. Robią bardzo ciekawe rzeczy, w sympatycznej atmosferze.

Trzecia rozmowa to HRowiec, też ciężko było go zrozumieć, tym bardziej, że zrobił mi półgodzinny wykład na temat gratyfikacji, opcji na akcje, systemie wynagrodzeń i takich tam. Zadawał też podchwytliwe pytania związane z moim CV, karierą, planami. Ciężko mi ocenić ten etap, raczej też pozytywnie.

Trwało to wszystko trzy godziny, już czułem zmęcznie, to jednak był duży wysiłek — głównie dla umysłu ale też dla ciała, kontrolowanie własnego “body language” nie jest łatwe… szczególnie w garniturze ;-)

Częściowo emocje opadły — następna rozmowa w Blackrock o 16tej, miałem czas na powrót do centrum, spacer, zakup kabelka sieciowego, krótki posiłek w KFC (pierwszy tego dnia zresztą…) i podróż kolejką DART znowu wybrzeżem do Blackrock. Przez całą drogę przez miasto miałem wrażenie, że coś się zmieniło. Po chwili do mnie dotarło: w mieście pojawiła się młodzież szkolna, ubrana w obowiązkowe mundurki — bardzo ciekawe, stonowane, głównie w kratę. Zdaje się, że to był pierwszy dzień szkoły po wakacjach. Współczuję dzieciakom, pogoda była wyjątkowo wakacyjna tego dnia ;-)

I znowu w Blackrock. Teren już mi znany, więc szybka kawa, spokojny spacer na miejsce i drugi interview. Tym razem firma, w której byłem — to przeciwieństwo wielkiego molocha z porannej rozmowy. Kilkanaście raptem osób, firma istnieje dwa lata, ale prężnie się rozwija, ma niesamowite pomysły i potrafi je sprzedać — właśnie zawiera bardzo intratne kontrakty z dużymi klientami. Atmosfera przyjazna, domowa właściwie, rozmowa również przebiegała w takiej właśnie atmosferze. Usłyszałem, że mój angielski jest lepszy niż angielski większości irlandczyków, ale nie dałem się tym zmylić, bo zaraz za tym komplementem padło pytanie o to co sprawiło, że chcę u nich pracować. “It must be the building” — odparłem. Kobieta roześmiała się serdecznie: firma znajduje się w pięknym, starym, kamiennym domu, mini-pałacyku właściwie. Kiedyś mieściła się tam szkoła dla “niegrzecznych dziewcząt”, cokolwiek to znaczy. Ciekawe, jakich scen były świadkami te ściany…

Ogólnie druga oferta pracy wydaje się być także bardzo kusząca. W małej firmie są większe możliwości pokazania swoich umiejętności, obszar odpowiedzialności jest z reguły większy. To dobrze i źle oczywiście.

Teraz czekam na feedback z obu firm. Nadal nie wiem jak rozegrać sprawę z Microsoftem, ale nie martwię się już tym. Będę się martwił gdy będę miał problem - czyli gdy ktoś będzie mnie chciał już teraz. Na razie siedzę i się uczę, nikt mnie nie chce więc problemu nie mam ;-) 

Zaraz po rozmowie wtoczyłem się wykończony psychicznie (maglowanie) i fizycznie (upał w garniturze) do pubu, zamówiłem niewyraźnym irlandzkim “glass-o-whiskey-please”, usiadłem przy barze, rozsupłałem krawat, rozpiąłem kołnierzyk i w końcu odetchnąłem.

Irish whiskey smakowała tak, jak już dawno żaden alkohol mi nie smakował.

Można powiedzieć, że są to dublińskie “Krupówki”: zapchane turystami odwiedzającymi to miejsce, by mogli później powiedzieć — wypiłem Guinnessa na Temple Bar. Przez to jest to jedno z bardziej sztampowych miejsc w Dublinie, co nie zmienia faktu, że weekendowy wieczór w tym rejonie to wydarzenie trudne do zapomnienia :-)

Puby w rejonie Temple Bar są naprawdę niezłe. Zresztą, bawią się tam przede wszystkim Irlandczycy (a raczej, Irlandki…), turyści zwykle wpadają na piwo albo przechodzą grupami w celach krajoznawczych i tyle. I dobrze.

Sobotni wieczór był bardzo sympatyczny i barwny. W irlandzkich (brytyjskich zresztą też) jest bardzo tłoczno i głośno. W pubach w Polsce priorytetem są stoliki i krzesła/fotele. Chodząc po knajpach szuka się miejsca, jak nie ma gdzie usiąść — znaczy nie ma miejsca. Temple Bar nie zna pojęcia “miejsca siedzące”. Owszem, w pubach jest ich kilka, ale mało kto z nich korzysta. Wszyscy stoją, zajmując szczelnie wszystkie (z wielu) pomieszczeń pubu. Każdy dzierży jakiś alkohol, głośno rozmawia, śpiewa, tańczy — wszystko na raz. Muzyka z reguły leci bardzo neutralna — pop, często brytyjski, popularny, klasyka rocka, do śpiewania, wycia, zabawy. Ludzie są otwarci i bawią się razem, grupy znajomych się mieszają, tłok temu sprzyja. Dookoła słychać właściwie (i na szczęście) tylko angielski. Chyba, że rozmawia obsługa sprzątająca szkło w pubie — to są prawie zawsze Polacy.

Ciekawą tradycją, podobną do tej, z którą zetknąłem się we Francji, to sposób urządzania wieczorów kawalerskich/panienskich. Wszyscy uczestniczy przebierają się w pewien określony sposób. W trakcie jednej nocy zabawy w Temple Bar do pubu weszło chyba z 5 grup wieczorów panieńskich: policjantki, lekarki, aniołki, diabełki, amerykanki. Dziewczyny/kobiety poprzebierane bardzo ciekawie, seksownie (nawet jak same były przeciwieństwem tego określenia), zabawnie. I się bawiły, a jak. Co odważniejsi lub bardziej pijani faceci mieli szansę na mniej lub ostrą zabawę z panną młodą lub z druchnami. “Łatwość” Irlandek jest już osławiona, ale tam sam byłem świadkiem, jak stary, paskudny, pijany facet obcałował wanna-be-pannę-młodą, która naturalnie wszystkie umizgi odwzajemniała. Popatrzeliśmy na siebie z Przemkiem i zamówiliśmy kolejną kolejkę Guinnessa, żeby łatwiej strawić trudną rzeczywistość :-)

I’ll be back ;-)

Teraz bedzie krotko o tym, zeby wbic samemu sobie do glowy, ze jezeli cos mi sie podoba to trzeba sie decydowac od razu. Wczorajszy pokoj w Blackrock zostal juz wynajety, niedlugo po mnie przyszedl ktos, kto zaplacil od razu. Tu nie ma sentymentow. Szkoda, szukam dalej.

Pierwszy weekend w Dublinie!

Siedzę właśnie w przeuroczym budynku, wielkim, pokrytym strzechą, przy ogromnym kominku i równie dużym telewizorze w TGI Friday’s w Blackrock. Okolica jest niesamowita: spokojna, zielona, cicha, piękna. Ale Blackrock to nie jest przedmieście czy miasteczko jakie znamy z Polski. To wycinek dużego miasta, z pubami, sklepami, całą infrastrukturą ale w dużo przyjemniejszej i spokojniejszej atmosferze. Dublin jako taki jest miastem zatłoczonym, pędzącym w szalonym rytmie, niezgodnym w sumie z naturą irlandczyków. Dublin to miasto turystów i emigrantów, którzy nadają mu niespokojny rytm. Dublin jest opanowany przez Polaków, Rosjan, Czechów i Węgrów. To ich teren, Spire to ich totem. Tutaj się spotykają, rozpoczynają i kończą dzień.

Blackrock i inne przedmieścia, oddalone od tego zgiełku, to właśnia taka Irlandia jakiej szukałem.
Zielona, przyjazna, bezpieczna. Już w kolejce DART jadącej malowniczym wybrzeżem na południe porozmawiałem sympatycznie z dwojgiem starszych irlandczyków, którzy bardzo chętnie pokazywali mi i opowiadali co właśnie widzimy przez okno. “You are Polish? I knew it, you all are so good looking” - powiedziała starsza pani do mnie, a widząc mój uśmiech i zakłopotanie uśmiechnęła się czarująco.

Dwa przystanki podmiejską kolejką dalej jest Dun Laoghaire, gdzie odbywa się właśnie trzydniowy festyn. Postaram się dzisiaj lub jutro wybrać tam i zobaczyć, jak się irlandczycy bawią.

Strasznie chaotycznie wychodzi mi ta relacja. Tyle myśli i spostrzeżeń, ciężko to uporządkować na gorąco.
Co robię w Blackrock? Dwie sprawy: po pierwsze, oglądałem pokój do wynajęcia — w domku jednorodzinnym, współdzielonym z jakąś walijską indianką oraz właścicielką — irlandką. Domek przytulny, w drewnie, pokój co prawda mały ale za to duży salon z wygodnymi sofami i fotelami, kominkiem i kablówką, do tego pokój do pracy, kuchnia, łazienka z wanną — w sumie właśnie tego szukałem. Nic rewelacyjnego, spokojne miejsce do pracy, nauki, odpoczynku. Trochę daleko od centrum, ale wystarczająco blisko i łatwy dojazd by pojechać na jakąś większą imprezę i wrócić. Wolę to niż agresywnych irlandczyków czy ruską mafię, jakie rządzą niektórymi dzielnicami bliżej centrum.

W telewizji gaelicki football. To niesamowita mieszanka rugby, piłki nożnej i ręcznej, narodowy sport irlandczyków. Kochają go, mówią o nim wszędzie i wszystko o nim wiedzą. Bardzo szybka, dynamiczna gra, emocjonująca bardziej niż piłka nożna i zrozumiała lepiej niż rugby ;-)

W ogóle sport to bardzo ważny kawałek życia każdego wyspiarza. Narodowe sporty takie jak gaelicka piłka, hurling, czy też brytyjski krykiet, golf i soccer (piłka nożna). Irlandczycy nie cierpią angoli, ale ich sporty kochają prawie tak jak swoje. Angielska Premiership jest na ustach wszystkich tutaj, relacje, oceny, plotki zajmują połowę wszystkich gazet w Irlandii. W pubach zawsze włączony kanał sportowy, jak nie lubisz sportu nie polubisz mentalności irlandczyków; nie znajdziesz z nimi wspólnego języka.

Oczywiście, uogólniam, w końcu jestem tu raptem kilka dni, pierwsze spostrzeżenia nie zawsze są prawidłowe.
Tym lepiej, będziemy mogli wspólnie obserwować jak się zmienia moje podejście i ocena tego co tu widzę z czasem.

Drugi powód odwiedzin Blackrock to fakt, iż w poniedziałek mam tutaj job interview, w niewielkiej ale bardzo
ciekawej i dynamicznej firmie informatycznej. W sumie z nimi akurat nie wiążę zbyt dużych nadziei (ich wymagania trochę rozmijają się z moim CV) ale każdą rozmowę o pracę traktuję jako okazję do nauki, nabrania pewności siebie. Poza tym — nie znaleźli dotąd kandydata spełniającego ich wymagania, może faktycznie ja jestem bliżej niż inni? Czemu nie?

Kończę Guinnessa (póki co smakuje mi bardziej niż corkowski Beamish, ma bardziej wyrazisty smak) i za chwilę wracam do centrum odwiedzić kafejkę, sprawdzić i wysłać pocztę. A potem, weekend! ;-) 

Słowo wyjaśnienia. Pierwotnie jechałem do Irlandii szukać pracy i miejsca do życia. Kilka agencji szuka dla mnie roboty, CV powędrowało sam-już-nie-wiem-gdzie. Gdy jeszcze byłem w kraju, odezwała się agencja z ofertą z Microsoftu. W Dublinie mają ogromny europejski ośrodek. Spodobało się im moje CV i poprosili o napisanie testu + kawałka programu. Co też uczyniłem, odesłałem. Tydzień później agencja odezwała się z informacją, że moje rozwiązanie bardzo się im spodobało i zapraszają mnie na telefoniczny interview. Z doktorem psychologii :-) Maglowanie nie było ciężkie, chociaż też padały różne dziwne pytania. Ostatecznie jednak i ten etap przeszedłem i  widzą mnie tam w dwóch rolach kierowniczych. Niesamowita okazja, świetne warunki, ciekawa praca, wymarzona płaca. Czego chcieć więcej?

Niestety, szczegóły wyjdą na ostatnim interview, twarzą w twarz z czterema amerykańskimi rekruterami, którzy przylecą za miesiąc do Dublina. I to, że to się odbędzie za miesiąc jest tutaj kluczową kwestią.

Mam miesiąc. Co przez ten czas mam robić? Odrzucać inne oferty? Brać i ewentualnie później rzucić? Ech. Na razie postanowiłem nie szukać pracy, tylko ostro przygotowywać się do interview w MS. Ale na interview chcę chodzić, żeby się z nimi obyć. W Irlandii podszkolę język i poznam styl życia. I zobaczymy…

Wracając do dziennika.

Rano - rozmowa z Marie, kobietą z agencji pracy. Bardzo sympatyczna i miła kobieta, profesjonalnie dbająca o dobro klienta (a więc i pośrednio — o swoje ;-)). Mam umówione w poniedziałek dwie rozmowy o pracę, bardzo ciekawe oferty. Nie wiem za bardzo jak zrobić mając w miesięcznej perspektywie ostateczny interview z Microsoftem, chcę czekać na ich decyzję, ale bezmyślnie byłoby odrzucać w tym czasie inne oferty. Nawet w Irlandii w końcu może zabraknąć firm informatycznych, nie powinno się palić mostów w miejscu, gdzie chcę zostać…

Tak więc będę musiał w poniedziałek rozmawiać z nimi bardzo ostrożnie…