spotless mind

Zanim zacząłem pisać ten ‘dziennik’ (chociaż nie jest pisany codziennie),  miałem wielką ochotę, by pisać go po angielsku. Staram się mieć tutaj jak najwięcej do czynienia z tym językiem, ale jednak dziennik ten przeznaczony jest do szerszej — także nie-anglojęzycznej publiczności.

Wracam właśnie myślami do dnia odlotu/przylotu (zależy z której strony patrzeć).

Najpierw lot do Londynu, który przywitał mnie (zaskakujące!) mgłą i deszczem. Stres o (nad)bagaż okazał się zbyteczny — co prawda bagaż właściwy dokładnie ważyli, nie zwracali jednak uwagi na kilogramową nadwyżkę. Bagaż podręczny za to był dużo dużo cięższy, ale on nie jest ważony, i całe szczęście! Raz tylko przetrzepali mi disc-mp3-playera, bo jakoś wydał im się podejrzany.

Potem zaokrętowałem się na samolot do Dublina, i w tym właśnie momencie na płycie lotniska Stansted pojawiła się tęcza. “To dobry znak”, pomyślałem. I tęcza znikła ;-)

Dublin przywitał mnie niesamowitymi światłami po zachodzie słonca, piękną zatoką, nadzieją i niepewnością.

Mimo drobnego opóźnienia odnalazłem się z Przemkiem, znajomym, który zaoferował
tymczasowy nocleg zanim sam się nie urządzę. Bez tego byłoby naprawdę trudno, doceniam ofertę tym bardziej, że Przemek mieszka w małej kawalerce ze swoją dziewczyną.
Naprawdę jest mało miejsca.

Zbyt wielu wrażeń z pierwszego dnia nie mam. Poznałem sąsiadów Przemka (Polaków, oczywiście),
chwilę pogadaliśmy (byli szalenie zdziwieni tym, że nie przemyciłem do Dublina kilku wagonów
papierosów). Irlandzcy sąsiedzi to niezła patologia. Wytatuowany ogromny facet, żona, jakieś dzieci ale nie wiadomo czyje, wszyscy razem piją i skręcają haszysz.

Zasnąłem późno, myśląc o kolejnym dniu, w którym miałem mieć pierwszy interview. Ponoć to co się śni pierwszej nocy w nowym miejscu ma jakieś znaczenie, ale jak to faktycznie będzie z tą żyrafą to ja nie wiem ;-)

Walizki prawie spakowane, a rzeczy _istotne_, które miały się zmieścić, nie zmieściły się.
Kolega dubh_linn miał rację, dwie walizki ograniczone wagowo przez tanie linie lotnicze to dużo za mało.

Koncepcja wyjazdu z dnia na dzień uległa zmianie. Nie gruntownej, ale jednak istotnej.
Więcej szczegółów w kolejnej notce, już na miejscu — a jest o czym pisać…

Tak więc, póki co — do zobaczenia.

Niestety, podróż, którą odbędę za tydzień, wiąże się też ze spakowaniem Domu. Wszystkich naszych rzeczy, drobiazgów, bibelotów, śmieci, wspomnień.

Nie jesteśmy “zbieraczami” a jednak w ciągu tych trzech lat poskładaliśmy dosyć pokaźny zbiór różnych przedmiotów, związanych z nami. Grzebanie w nich, pakowanie — przywołuje wspomnienia. I mimo, że wspomnienia są głównie sympatyczne, zamiast uśmiechu wzmagają tylko moje poczucie żalu.

Tak więc siedzę w pokoju grzmiącym muzyką i zamykam te wspomnienia w zgrabne pudełka, owijając je taśmą i opisując krótkim “płyty muzyka”, “zdjęcia”, “dokumenty”, “płyty muzyka”, “śmieci E.”, “książki”, “płyty muzyka”, “płyty muzyka”, “śmieci J.”.

I zastanawiam się, w jakich okolicznościach, kiedy, gdzie i z kim będę te pudełka z powrotem otwierał.

Ostatnich kilka dni to ciężka przeprawa “związkowa”. Ostatecznie na minus, chyba jednak nie potrafimy inaczej, przykro, smutno, zniechęcająco, niepokojąco.

Dzieje się tyle, że gdyby w tym czasie miało miejsce przypadkiem trzęsienie ziemi, nie wiem czy bym zauważył. A może już było jakieś?