spotless mind

Pierwsza notka zza oceanu będzie jeszcze mało składna, nie mam czasu poukładać myśli i spokojnie zająć się obserwacją i notowaniem spostrzeżeń.

Przelot był dosyć męczący, pobudka o 4 rano, lot do Amsterdamu, potem dosyć drobiazgowe kontrole i odprawa celna (”Pan jest z Polski, o to dobrze, czasem mamy turystów lecących do Stanów i mamy problemy z dogadaniem się, czy gdyby była taka sytuacja to pomoże pan tłumaczyć?” No jasne, już sobie układałem w myślach ciekawe zabawy z takim tłumaczeniem, ale ostatecznie nie skorzystali). Potem samolot nie chciał ruszyć przez prawie godzinę, w końcu się uniósł i zamienił się w taki enemef – 10 godzin oglądania różnych filmów i krótkich rozmów ze współpasażerką. Filmy dosyć ciekawe, każdy sam kontrolował co chciał oglądać, polecam thriller “November” ale przede wszystkim bardzo dobre SF-F “The Island” (Wyspa) z McGregorem i Johansson, taka mieszanka znanych klimatów- “Seksmisja”, “Blade runner” i ”Ja robot”.

Mimo wszystko 10 godzin to dużo, śmieszne było tylko to, że mimo upływu czasu słońce zamiast się chować wschodziło ciągle na nowo, by dopiero pod koniec wznieść się i zaświecić pełnym blaskiem. Różnica czasu jest zabójcza, organizm głupieje.

Na miejscu zgarnął mnie Paweł, który zawiózł mnie do mojego hotelu i w tym momencie moje siły się skończyły: kąpiel i łóżko. Zdążyłem jeszcze włączyć wiadomości w TV i usłyszeć o tym jak w pobliskim centrum handlowym pewien chłopak zaczął strzelać do ludzi, raniąc siedmioro i biorąc zakładników, pozostałe wiadomości też nie były optymistyczne, więc zasnąłem niespokojnym snem…

…by obudzić się o 3 nad ranem i stwierdzić, że właściwie to już się wyspałem — co by się zgadzało, w Dublinie wtedy było już południe.

Na razie tylko tyle plus dwa zdjęcia z kampusu Korporacji, mało widać i o to chodzi, mgła spowija wszystko dookoła i jest naprawdę ładnie i kolorowo, mimo wszystko.

Dziwny, bo lubię zostawiać z premedytacją w zakamarakach zimowych kurtek i płaszczy różne rzeczy. Pieniądze, bilety, rachunki z zakuków, notatki. A lubię to robic, gdyż lubię to uczucie, gdy je później - niespodziewanie - odnajduję.

Zwykle ma to miejsce następnego sezonu, a roczna perspektywa daje dostateczny dystans, by o danej rzeczy zupełnie zapomnieć. Ale czasem udaje się przechomikować jakiś drobiazg znacznie dłużej…

Tak było tym razem. Pakując się na wyjazd sprawdziłem kieszenie zimowej kurtki i znalazłem stary bilet. Uśmiechnąłem się do siebie i rozpocząłem analizę :-) (I tutaj nastepuje ta nudna część)

• Pierwsze, co zauważyłem to fakt, iż bilet jest ulgowy i starego formatu. To oznacza, że podróż autobusem odbyła się jeszcze przed moim ukończeniem studiów.
• Na szczęście bilet był wyraźnie skasowany, więc z drugiej strony odnalazłem dokładną datę: 2002-03-19, godzina 14:24. Dawne czasy, nie wiem jak bilet się uchował tak długo, był mocno zwinięty w rulonik i prawie w ogóle nie był sprany.
• Zatem studiowałem jeszcze, ale to był rok mojej obrony, pracowałem wtedy już na etat. Co ja robiłem w autobusie o 14:24? Tak wcześnie roboty raczej nie kończyłem, to był intensywny rok w pracy. Może to był weekend?
• Sprawdziłem w kalendarzu – to był wtorek — zatem to musiał być jednak jeden z tych rzadkich dni, kiedy z jakiegoś powodu urwałem się wcześniej z pracy. Tylko po co?
• Zamyśliłem się przypominając sobie co się działo w moim życiu w marcu 2002 roku. Dwa tygodnie wcześniej miałem urodziny, kwartał wcześniej kupiłem mieszkanie i marzec to był jeszcze okres remontu. Mogłem więc jechać wtedy wcześnie po pracy przypilnować kafelkarzy bądź zasuwałem do sklepu wybierać armaturę. Jakieś 2 miesiące później się wprowadziłem, a na początku lipca miałem obronę. I ślub. Mogłem więc jechać na uczelnię coś załatwić czy spotkać się z promotorem. Mogłem też jechać spotkać się z narzeczoną też załatwiać jakieś formalności.
• Ale zaraz, moment. Dlaczego autobus? Czy ja wtedy nie jeździłem samochodem? Przecież w 2002 miałem jeszcze swojego starego Forda… Ten się zepsuł na śmierć dopiero rok później, w trakcie wycieczki nurkowej. Zatem dlaczego bilet? Hm. Niewykluczone, że samochód siedział wtedy w warsztacie. W sumie jest całkiem możliwe, że właśnie z tym biletem jechałem go z warsztatu odebrać, pamiętam zimowe kłopoty z przewodami wysokiego napięcia. Nie jestem pewien, ale to najbardziej prawdopodobny scenariusz.

Zatem nie uczelnia, kafelki, narzeczona czy armatura, lecz bardziej prozaicznie — serwis samochodów amerykańskich. Zwykły bilet i prosta historia, ale ile przy tej okazji wspomnień.

Naprawdę lubię zostawiać różne rzeczy w zakamarkach zimowych kieszeni.

Interesujący, utrzymany w listopadowym nastroju artykuł z GW wypatrzyła Yendza. Całość znajduje się tutaj, natomiast fragment poniżej, a ilustracja i podpis specjalnie ode mnie.

“Neurobiolodzy z uniwersytetu w Regensburgu (Niemcy) musieli się nieźle naszukać, by znaleźć takiego ssaka, który przez całe życie jest wiernym mężem. Znaleźli. Jest nim podobny do polnej myszy nornik preriowy Microtus ochrogaster, pospolity szkodnik.
Badacze parowali młode samce i samice, umieszczając je w tej samej klatce na pięć dni. To wystarczyło, by norniki mogły się w sobie zakochać i wielokrotnie tę miłość skonsumować. Następnie część par dalej cieszyła się sobą, a część rozdzielano. Okazało się, że oderwane od ukochanych samic samce popadały w głęboką depresję - siedziały w kącie, nie chciały podejmować żadnych aktywności.”

Dobra, buzi i spierdalaj do roboty!