spotless mind

W związku z powyższym przeszukałem zapisy prawa wewnątrzfirmowego w poszukiwaniu informacji o ewentualnych zakazach/nakazach związanych z biurowym seksem (”Office party”) — i nie znalazłem. Owszem, oczywiście było dużo o molestowaniu itd., ale to wiadomo.

Dodając dwa do dwóch wychodzi zatem, że Korporacji zależy na wspólnym seksie swoich pracowników. Wiadomo, integracja, większe więzi wewnątrz zespołu i między zespołami itd. Ale zastanawia mnie, czy firmie powinno zależeć na bezpiecznym seksie pracowników?

• Na pewno powinno zależeć na tym, żeby seks był zdrowy — firma nie chce pracowników przebywających na urlopach zdrowotnych lecząc chlamydię czy inną rzerzączkę.
• Jeżeli chodzi o ciążę, tutaj już jest więcej ‘ale’. Bo z jednej strony firma narażona jest na czasową utratę “żeńskiego” pracownika, poza tym dziecko absorbuje i wymaga opieki i zainteresowania obojga rodziców.
• Ale z drugiej strony, pracownik ze zobowiązaniami finansowymi (kredyt) i obciążeniami (dziecko) jest bardziej z firmą związany i bardziej mu zależy na pracy.
• Firma może też w skrytości liczyć na to, że pracownik “męski”, ojciec dziecka, może chcieć migać się od obowiązków i szarości codziennego życia z niemowlakiem/dzieckiem/nastolatkiem — i zostawać w pracy po godzinach, bez przymuszenia, z własnej woli.

Podsumowując, prezerwatywy w firmowych toaletach najprawdopodobniej zostały umiejętnie podziurawione :-)

Dobrze zatem, symbole są dla mnie istotne, i co z tego, lubię myśleć cyklami, szczególnie rocznymi, mimo że nie mam pamięci do dat jako takich, pewne wydarzenia potrafią się wryć na długo i przypominać o sobie jak wyskakujący pop-up “a pamiętasz…?”. Tak jest i tym razem, gromadzi się tyle rzeczy, listopad 2004, coś się kończyło, coś się zaczynało, listopad 2005, powoli wszystko się kończy, niedługo kolejne urodziny, które od jakiegoś czasu traktuję już tylko jako “drogę do trzydziestki”, ok, śmiejcie się, ale jednak to mnie rusza, czemu powrót do przyjemnych wspomnień zabiera tak dużo czasu, a powrót do tych niemiłych i do rzeczywistości jako takiej to raptem sekunda, myśl, błysk, wizja, wyobrażenie, zapach?!

I know you see right through me, my luminescence fades
The dusk provides an antidote, I am not afraid
I’ve been a million times in my mind
This is really just a technicality, frailty, reality

Twarze ludzi mijane na ulicy, widzę ten błysk odbity w świątecznych witrynach w sklepach, karta kredytowa w dłoni i zakupy zakupy zakupy, pieprzyć to, skoro mam ochotę na dobrą kolację we francuskiej restauracji, dlaczego właśnie francuskiej, tyle do wyboru, ale jednak wspomnienia, zatem aperitif- martini - znowu wspomnienie, ale inne, oliwki, pieczywo, ryba, wino, głośno i przytulnie, stolik dwuosobowy, chyba nie robią jednoosobowych, może wciśnięte gdzieś w kąt obok kuchni lub toalety, ten jednak dwuosobowy, więc wpatruję się w swoją kurtkę przewieszoną przez krzesło prowadząc w myślach dialog z samym sobą, żałosne to czy nie, deser też wezmę, lody, polecam, kelnerki uprzejme, same nie wiedzą czy mówić po angielsku czy francusku, więc odpowiadam po francusku, gastronomiczną gadkę prowadzić jeszcze potrafię, rachunek spory ale też pieprzyć, chociaż tyle mi zostało right?

It’s time to breathe, time to believe
Let it go and run towards the sea
They don’t teach that, they don’t know what you mean
They don’t understand, they don’t know what you mean

Muzyka w uszach też symboliczna, ta płyta ciągle brzmi zeszłoroczną jesienią, lyonem, marsylią, mój sojusznik w trudnych chwilach? Ile kilometrów z pieprzoną walizką wtedy przeszedłem, zapętlając REM i Janerkę w discmanie, bladym świtem, dlaczego nie nocą, byłoby łatwiej i lepiej, to była popieprzona noc, chyba najtrudniejsza w życiu, tak blisko do okna, które przyciągało, nienie to nie tak, pieprzone piętro z pieprzonymi sąsiadami, “How does the Halloween look like in Poland?”, i tak nikt nie zrozumiał tego co zrobiłem lub zrozumiał opacznie, poza chwilą zrozumienia i jednym telefonem i cisza, reszta to bagno.

OK mam wiele wad, żyję z nimi długo więc poznałem je dokładnie, nie zamykam oczu, podejmuję wyzwania, akceptuję porażki, ale nie znoszę komplikowania, oszukiwania, wykorzystywania, może to też wada, nie wiem, w tych czasach może faktycznie pozostaje być skurwysynem i się nie przejmować innymi, martwić o siebie, nie to nie trudno.

Wbrew pozorom jestem cholernie trzeźwy i nie żalę się, myślotok to wyrzucenie nagromadzonych myśli, każdy moment jest dobry i lepiej, że to wpada w klawiaturę a nie w czyjeś nieprzygotowane uszy, zatem czytać nie trzeba, pocieszać też nie, bo i przecież smutny nie jestem, wkurwiony to lepsze słowo, dużo lepsze, więcej emocji i wyrazu. Poza tym pewnie to jedna z ostatnich (takich?) notek, przynajmniej tutaj, kolejny rok mija więc tradycyjnie już pora poszukać nowego miejsca.

They don’t get it, I wanna scream
I wanna breathe again, I wanna dream
I wanna float a quote from Martin Luther King
I am not afraid
I am not afraid
I am not afraid?

Wczoraj dostałem ciekawą pocztę (papierową, ja wiem że teraz pisząc ‘poczta’ od razu przekładamy to jako ‘email’). Po pierwsze, Ambasada przesłała mój paszport z wizą. Miło zdziwiłem się widząc, że dostałem wizę wielokrotnego wstępu ważną 10 lat. Nie wiem jak często będę odwiędzał jeszcze Stany, ale miło jest mieć taką możliwość gdyby się zechciało, right?

Druga przesyłka, którą znalazłem w skrzynce, to upomnienie za jazdę na gapę Luasem (lokalnym szybkim tramwajem). Mój adres, ale nie moje nazwisko. Pytałem landlorda, nie jest to żaden z byłych lokatorów, więc raczej pomyłka w adresie, Tramyard duży jest ;-) Tak czy inaczej opłata, którą nieszczęśnik musi uiścić to okrągłe 600 euro. To tak uprzedzając ewentualne zakusy turystów aby jeździć na gapę (skoro bilet kosztuje powiedzmy 3 euro). Chyba nie warto.

Co poza tym? Dodałem linka do strony z Asią^[1]. Młodzi mam nadzieję nie pogniewają się za jego tytuł :-)

^[1] Photo (c) by Natka :-) [juz jest JPG]

• Jako nowy pracownik dostałem ogromny i ciężki (jak ja to do domu dowiozę?) kosz z egzotycznymi owocami. Większości nie potrafię rozpoznać, wieczorem będę zatem eksperymentował. Trzymajcie kciuki za to, żebym się rano obudził. Zdrowy.
• Na biurku rano czekały na mnie też książki. Cztery opasłe tomiska (nie tylko Microsoft Press) dotyczące tego czym mam się tu zajmować. Chyba zbyt wcześnie pochwaliłem się w poprzedniej notce kupowaniem i czytaniem literatury “niefachowej”.
• Nadal jednak nie mam swojej karty-wejściówki. Miało to potrwać dwa dni, a czekam już ponad tydzień, szarpiąc za wszelkie firmowe sznurki. Problem jest taki, że te karty to także wewnętrzne karty płatnicze za śniadanie, lunch, kawę i wszelkie inne zabawki w Korporacji. Wygodna sprawa, nie trzeba się bawić gotówką, tym bardziej ciężko mi bez niej.
• Pracuję na drugim piętrze, które w istocie jest piętrem pierwszym. Ale Korporacja jest konsekwentna, pozostałe piętra też mają ten “feler”.
• Stołówka serwuje dobre posiłki, wybór obiadowy jest większy niż w poprzedniej firmie, chociaż płaci się więcej. Mimo wszystko to i tak niewielkie pieniądze w porównaniu ze stołowaniem się samemu. Poza tym jest kawa (i inne pyszności) ze Starbucks Caffee, uzależnienie gwarantowane.
• Obsługa owego Starbucks oraz stołówki to (jakżeby inaczej) urocze Polki i milczący Japończycy.
• Nie mam jeszcze swojego teamu, więc zadaję się z sąsiednim. W zespole tym są:
  • Niemiec (”a właściwie to z Monachium”, jak lubi podkreślać, gdyż wie, że Niemcy nie są zbytnio w Irlandii lubiani, a Bawaria kojarzy się miło z Octoberfestem i ogólnie z piwną zabawą),
  • Irlandczyk (z południa, ale jest zrozumiały, z wyjątkiem sytuacji, gdy głośno rozmawia przez telefon ze swoim ojcem, wtedy jego głos się zmienia i mówi kompletnie innym angielskim niż zwykle),
  • Dwóch Rumunów (dziwni są, ale to może moje osobiste uprzedzenia),
  • Dwóch Anglików (jeden z nich to typowy przedstawiciel Brytyjskiego Imperium, ta flegma i lekko wyłupiaste oczy, bardzo sympatyczny).
• Ogólnie ci ludzie w końcu są normalni. Pamiętacie być może moje wrażenia z poprzedniej pracy, gdzie nikt się z nikim nie witał/żegnał itd. Tutaj jest tak jak być powinno, ze wspólnymi lunchami włącznie. Miło.
• Czuję się rzucony na głęboką wodę, robię to co powinien robić mój kierownik, ponieważ go nie ma (zaczyna pracę za miesiąc) i ja jestem pierwszy (i jedyny) na pokładzie. To dobrze i niedobrze.
• Miło jest móc wstać rano bez stresu o “zaspanie” i spokojnie pojechać do pracy. Nie ma ustalonej godziny o której muszę zacząć, “flexible working hours” to jest to.