spotless mind

Tymczasem — wychodząc naprzeciw amerykańskiej tendencji do składania “generic non-offending season’s greetings” — ja życzę współkatolikom Wesołych Świąt Bożego Narodzenia, pozostałym niczego szczególnego nie życzę, a obrażonym tym faktem: pieprzcie się.

I tym optymistycznym kończę ten rok, pełen wrażeń i zakrętów, łąk a potem wysp. I wsyp.

Zawirowania jetlagowe są niestety większe niż przypuszczałem. Dawno minęły już czasy studenckie, gdy poza sesją człowiek rzadko kiedy spał o normalnej porze — szlając się po wrocławskim Rynku — a w czasie sesji zasypiał momentalnie po egzaminie, by w nocy uczyć się do następnego. To było pięć lat życia we wszystkich możliwych strefach czasowych.

A teraz — raptem 8 godzin przesunięcia. Budzę się o 5 rano więc robię długą gimnastykę, biorę długą kąpiel, długie śniadanie — by w końcu wsiąść w pierwszy autobus jadący ciemnym świtem do centrum miasta i do pracy, bo nie mam pomysłu jak inaczej wykorzystać ten poranny czas? Albo raczej: pomysłów miałbym sporo, gdyby była szansa na ich realizację. Ale nie ma.

Potem wracam z pracy około 6pm i przysypiam na chwilę na sofie, by obudzić się po pierwszej w nocy i stwierdzić, że jestem kompletnie wyspany. W ten oto sposób zamiast przestawiać się na strefę czasu europejskiego nagle działam w strefie czasu azjatyckiego.

Dziwnie się leciało na wschód, wyleciałem zaraz po południu, więc słońce wysoko na horyzoncie w Seattle, ale już po 1.5h słońce zaszło, by po kolejnych kilku godzinach zaczęło znowu wschodzić — wszystko w przyspieszonym tempie, dzięki czemu straciłem całą noc.

I nareszcie jestem w domu, wyciągnąłem ze skrzynki tonę poczty, rozpakowałem walizki rozrzucając wszystko wokół, puściłem głośną nową muzykę i jest lepiej. W dodatku złapałem na Tramyardzie niezabezpieczoną otwartą sieć WiFi, do której się skrzętnie wpiąłem i korzystam z darmowego internetu.  Po drodze kupiłem też zaopatrzenie do lodówki i teraz czuję się już bezpiecznie:

Padam na pysk, organizm nie bardzo rozumie co się dzieje, dwa redbulle i cztery kawy pozwoliły mi dotrwać do godziny, o której wypada się już położyć spać.

Jetlag mode on.

Ale tym razem jednak chodzi o dwa utwory z naszej płyty “Kołysanki dla Anioła”. Już teraz możecie posłuchać dwa wybrane przez nas single — są częścią 10. podcastu “Nie tylko dla orłów”. Uwaga — cały podcast waży 45MB, więc uzbrojcie się w cierpliwość. Naprawdę polecam odsłuchać całą audycję, jest ciekawa — ale jeżeli ktoś nie może się doczekać, by usłyszeć Pawełka i Biedrona w akcji: przewińcie na 37. minutę, a później na 44.

Prezentowane single to:

“Jesienny Seks Bez Kolacji”, czas 2:20
Biedron: główny wokal, instrumenty klawiszowe
Pawełek: gitara akustyczna, wokal
tekst: Lech Janerka
muzyka i kompozycja: Biedron & Pawełek

“Maniana”, czas 1:05
Pawełek: główny wokal, gitara akustyczna
Biedron: instrumenty klawiszowe, wokal pomocniczy
tekst, muzyka i kompozycja: Pawełek & Biedron

Życzymy wyrozumiałości i miłej zabawy :-)