spotless mind

Podsumowanie wyjazdu?

Pros:

• wypaliłem tylko cztery papierosy przez te cztery tygodnie i to tylko po części jest zasługa upierdliwej kontroli granicznej, która zarekwirowała mi moją ulubioną zapalniczkę
• miło spędziłem czas u nowożeńców, chadzając do kina (z obejrzanych polecam tylko Pottera, Narnia niestety nie wciąga, podobnie Syriana. Yours-Mine-Ours to inna liga, zapomnijcie), spożywając miłe posiłki domowe i knajpiane
• chadzałem na imprezy na których nikogo właściwie nie znałem — mogłem zatem poznać sympatycznych ludzi w tym urocze koleżanki równie uroczej panny młodej
• odwiedziłem niesamowite miejsca w okolicy Seattle, odhaczając kolejne ukryte pozycje z długiej listy rzeczy-które-chcę-zrobić-przed-trzydziestką. Nie zobaczyłem wszystkiego, mam po co wrócić.
• nie mogę się oprzeć wrażeniu, że delegację tą mogę nazwać zdecydowanie bardziej urlopem niż wyjazdem służbowym, a co najciekawsze mój pracodawca nie ma takiego wrażenia, więc wszyscy zadowoleni
• kupiłem kilogramy ciuchów i większych lub mniejszych dupereli
• it’s good to go away to come back, zatem tęsknię już i za Dublinem i za Wrocławiem
• nagrałem płytę, kolejna rzecz ze wspomnianej listy odhaczona
• zdobyłem trochę experience points

Cons:

• wypaliłem tylko cztery papierosy przez te cztery tygodnie, coraz trudniej znaleźć coś co mi sprawia choćby krótką przyjemność
• chadzałem na imprezy na których nikogo właściwie nie znałem, a poznane urocze koleżanki są wybitnie zajęte lub ja jestem uznawany za wybitnie zajętego
• nie mogę się oprzeć wrażeniu, że delegację tą mogę nazwać zdecydowanie bardziej urlopem niż wyjazdem służbowym, na pewno gdybym chciał mógłbym zawodowo dużo więcej z niego zyskać
• odwiedziłem niesamowite miejsca, ale pozostało jeszcze dużo, których nie zobaczyłem
• kupiłem kilogramy ciuchów i większych lub mniejszych dupereli, nakręcając amerykańską gospodarkę i zbliżając się do osławionego świątecznego debetu, wszak wiadomo, że bez śniegu i debetu nie ma udanych Świąt, right. 
• wygłupiłem się coś sobie wmawiając i się martwiąc oraz z kilkoma telefonami do Polski, by zostać w tradycyjnie sympatyczny sposób sprowadzonym na twardą glebę
• tęsknię
• straciłem trochę sanity points

Bilans jak to bilans, zero ;-) Więc nie narzekam, marudzić mam ochotę coraz mniejszą, kartka z rocznym TODO w kalendarzu pełna ambitnych planów i, cholera, zrealizuję je choćby nie wiem co.

To mój ostatni tydzień w Redmond, powoli zamykam rozpoczęte tematy i projekty, część rzeczy odkładając na pracę zdalną do Dublina. Dużo większym wyzwaniem będzie spakowanie walizek w ramach obowiązujących limitów wagowych na bagaż. To co nakupowałem nie ma prawa się zmieścić, pozostanie słono zapłacić za nadbagaż lub przepychanie wszystkiego w ratach.

Ale to wszystko przecież jest mało istotne. Niedługo wracam, tak. A potem do Wrocławia, na krótko ale już widzę, że będzie intensywnie — i tyle. Więcej nie myślę, bo i po co? Cel na najbliższy czas to upraszczać sprawy tak bardzo jak tylko się da.

Przykładowo, skoro bolą mnie sprawy, którymi właściwie nie powinienem się już przejmować i nie powinno mi na nich zależeć, trzeba zrobić krok w bok, uszczypnąć się mocno (czasem wystarczy też czyjś kopniak) — i wrócić do poprzedniej, chwiejnej, cichej ale jednak równowagi. Przecież wiedziałeś, że tak będzie, spodziewałeś się cudu?

Nie nastąpi już żaden cud
Cudów nie ma

No i dobranoc aniele
No i dobranoc ułudo
Wykonajmy ten numer śmielej
Nie wahajmy się