spotless mind

Wczoraj odwiedziłem z żoną Kolonię i paradę żegnającą karnawał. Pogoda typowo lutowa, więc zdjęcia raczej smutne.

Rosenmotag to nie “różany” poniedziałek. Nazwa pochodzi od “rasen” co oznacza głośny, chaotyczny… Głośno to może i było ale chaos taki raczej… niemiecki. Barierki, policjantki i policjanci w skórzanych rękawiczkach i z kwiatuszkami na policzkach. Z głośników lecą piosenki do tupania i kołysania się. Na przykład taka:

Podnieśmy ręce do nieba,
bawmy się wspólnie.
Wszyscy razem klaszczemy
i nikt nie jest sam.

Karnawał to wentyl. Kiedyś dla części społeczeństwa, która nie miała żadnych praw i na ten jeden dzień mogła wyszaleć się, pokpić z władców a nawet zamienić się z nimi rolami. Tradycja sięga rzymskich Saturnaliów… Dzisiaj, z tego co zauważyłem, jest to też rodzaj odpustu dla czująch się samotnie.

Mogą być to po prostu dzieciaki szukające okazji do łatwego, baaaaardzo łatwego podchmielonego podrywu, a mogą być to autentycznie smutni faceci w średnim wieku. Ci biedniejsi po prostu chcący z kimś pogadać, ci lepiej sytuowani, wybrązowieni i w eleganckich strojach/przebraniach pewnie szukający podobnych sobie pań.

Antyintelektualna niesamouświadomiona (ale neologizm), ale prawie houllebecqowska fin de siecle’owa samotność…

No i rodziny z dziećmi. I bezrobotni - bezrobocie sięgające na zachodzie przerażajacych 10%. I ludzie, którzy faktycznie czują że “Kölle Alaaf!” to część ich tożsamości…

Jedno co naprawdę fantastyczne w takich tradycjach to fakt, że ludzie wychodzą na ulicę i coś do jasnej cholery robią razem. Jak często udaje Wam się spotkać z kimś na dłużej, albo w większej grupie? Wszyscy są zajęci, zalatani. Nie mówiąc już o tym, że Rosenmontag to obciach. I kto w ogóle bierze dzień wolnego, żeby postać na ulicy i patrzeć na przejeżdżających przebierańców rzucających w tłum cukierkami. Już lepiej pójść do pracy.

Wieczorem na pewno było zabawnie. Mnóstwo piwa (t.j. Kölscha - niewielu uznaje to za piwo), tradycja, że zdrada w Rosenmontag to nie zdrada… Parada zaczyna się o 11:11, więc do wieczora można się rozgrzać. My, obserwatorzy, japońscy turyści z aparatem i “nienagannie przyciętymi paznokietkami”, wróciliśmy do domu i obejrzeliśmy Syrianę. Jedna butelka Kölscha starczyła nam za karnawał :-). Co prawda trochę mieliśmy dosyć po sobotniej parapetówie “u nas”, ale o tym sza!

(…)

1. Mathematics is the language of nature.
2. Everything around us can be represented and understood through numbers.
3. If you graph these numbers, patterns emerge.
Therefore: There are patterns everywhere in nature.

Darren Aronofsky (1998)

Więcej zdjęć, takich tam… tutaj:

Rosenmontag 2006

To w końcu musiało się stać. Po tygodniu realizowania nagromadzonych tęsknot i marzeń — przyszedł czas (stopniowo i boleśnie) na stawienie czoła równie gęsto nagromadzonym lękom, fobiom i wątpliwościom. Skutek: czoło krwawi, głowa boli, wino się skończyło.

Sam sobie teraz powtarzam “a nie mówiłem” i mimo, że właściwie sam nie wiem co się stało i co to oznacza, wszystko wróciło.

It feels so fucking familiar I’m almost glad it’s back.

Filmik na rozluźnienie atmosfery i nawiązanie do notki o Brokeback Mountain.

Proszę państwa, oto “Brokeback to the Future“.

Jak wiemy, tożsamość “Deep Throat” — informatora “Washington Post” w aferze Watergate — była utrzymywana przez gazetę w ścisłej tajemnicy przez wiele lat.

Mija trzydzieści lat, ta sama gazeta — “Washington Post” (19/02/2006, strona 10) – publikuje reportaż o hackerze o pseudonimie “0×80″. Hacker ten wsławił się “włamaniem do ponad 2000 komputerów w ciągu 6 godzin” i zgodził się na wywiad z dziennikarzem pod warunkiem, że ten zachowa jego anonimowość. Ufa zapewne gazecie z tradycjami: dzieciak też zapewne słyszał o “Deep Throat” i być może nawet tego argumentu użył dziennikarz namawiając hackera na rozmowę.

W barwnym artykule poznajemy hackera i dowiadujemy się o nim różnych — z pozoru drobnych — rzeczy. Artykuł w wersji elektronicznej okraszony jest fotografią, która przedstawia hackera “0×80″ pracującego na laptopie: oczywiście nie widzimy twarzy, właściwie tylko dłonie, klawiaturę, popielniczkę^[1].

W kilka godzin po publikacji artykułu w internecie miejsce zamieszkania hackera zostało przez czytelników zlokalizowane z dokładnością do kilkudziesięciu metrów, przez co jego tożsamość została poważnie zagrożona. Jak do tego doszło?

Oto fakty^[2], które można wyłowić z artykułu:

• chłopak ma 21 lat
• pali papierosy- artykuł wspomina o Marlboro, ale w popielniczce na zdjęciu są papierosy innej marki
• jest blondynem (a dokładniej takie włosy ma na dłoniach na zdjęciu)
• mieszka z rodzicami w ceglanym domu
• mieszka w małym miasteczku w środku Ameryki
• blisko domu jest komis samochodowy, sklep ze stacją benzynową oraz nocny bar
• jego matka jest praktykującą katoliczką
• ma małego psa
• ma mocny południowy akcent
• jest chudy i wysoki
• nie ukończył studiów
• siedem lat temu był klientem AOL

W sumie te informacje nie zdradzają za wiele, prawda? Ale teraz dochodzimy do sedna…

Zdjęcie opublikowane wraz z artykułem to zwykły JPG. Pliki te mają w sobie zawarte różne ciekawe informacje, które autor zdjęcia może wprowadzić — bądź które są wprowadzane automatycznie przez aparat (tzw. meta-tags). Ktoś pomysłowy ściągnął to zdjęcie i oberzał tagi. Oto one:

Miejscowość Roland w stanie Oklahoma. Środek Ameryki, 2.842 mieszkańców. Powiedzmy, że jedna czwarta populacji jest w wieku zbliżonym do hackera. Połowa z nich to faceci - zostaje nam 355 “kandydatów”. Wyeliminujmy niskich, brunetów i osoby z wyższym wykształceniem oraz te, które nie mieszkają z rodzicami: zostanie nam powiedzmy 50 osób.

Pozostaje pogooglać po mapach okolicy w poszukiwaniu nocnego klubu, komisu samochodowego oraz stacji benzynowej, by zlokalizować miejsce zamieszkania pana “0×80″. Ile osób z tych pięćdziesięciu mieszka w promieniu 500 metrów od tego miejsca?

Brawo Washington Post za precyzyjne opisywanie zdjęć i szczegółowe reportaże o poszukiwanych przestępcach. Powodzenia dla młodego “0×80″ w dalszej drodze życia, jak już je zacznie po opuszczeniu więzienia. Chyba, że już spakował manatki i opuścił stan, czego również mu życzę.

[1] Obecnie zdjęcie zostało już ze strony Washington Post usunięte.
[2] OK, nie wiemy czy wszystkie te informacje są prawdziwe, ale jednak przy tego rodzaju reportażach z reguły większość nie jest zmyślona.

“Kobiety są sprawcami jednego wypadku raz na 6,7 mln przejechanych kilometrów, a mężczyźni - raz na 4,7 mln kilometrów”. Ubolewam tylko, że fakty wcale nie są wrogami stereotypów. Ale… “spread the word!”.
Source

Mój plan pracy na dziś. Programowanie. I to takie durne. Wyobraźcie sobie przekładanie w ciemności starej postrzępionej nitki przez ucho igielne. Przez osiem godzin.

Ale za to w sobotę wielka impreza w mojej w chacie. Juz się nie mogę doczekać.