spotless mind

Dziwny jest ten czas. Właściwie  mam wrażenie, że dookoła każdy zajął się sobą. Albo pracą. Kręcą się tryby maszyny, dzień mija za dniem; gdy wystarczy sił i chęci spędzamy miły wieczór tutaj lub tam, oglądając lub słuchając, grając w coś razem lub osobno. Po prostu “es geht”, ale wrażenie jest takie, że zarówno my przysuwając się znowu do siebie dla bezpieczeństwa? ze strachu? odsunęliśmy się od innych, a inni również dla bezpieczeństwa oddalili się od nas.

I tak to jest, każdy sobie i dla siebie, a przecież nie o to chodzi.

Nie jest to marudzenie, lecz spostrzeżenie. Przecież sam niedawno pisałem o skupianiu się na rzeczach istotnych, pora zrewidować priorytety. Może jednak zbyt gwałtownie? Może inaczej nie potrafię?

Poza tym — już Maj, szalenie szybko i wcześnie w tym roku nadszedł ten miły i ciepły miesiąc, nie uważacie? Co prawda “ciepły” w zaciszu firmowej klimatyzacji to trochę stwierdzenie na wyrost, ale nawet wracając późno z roboty widać, że wszystko kwitnie.

Mniej czytam książek “pozabranżowych”, mniej chodzę do kina — karnet już się nie kalkuluje — to minusy, ale Sanatorium już nie jest potrzebne. Teraz praktykujemy Sanatorium-dla-potłuczonych-par, a ono rządzi się innymi prawami.

I dobrze.

Przyszła już prawdziwa wiosna. Wyciągnęliśmy z żoną cztery kółka z piwnicy (dwa moje, dwa jej) i śmigamy na uniwerek. Takie dwadzieścia parę minut na rowerku budzi lepiej niż duża czarna. No i jakby szef narzekał, że coś mi praca nie idzie, to zawsze mogę powiedzieć że mam pod górkę…

A propos szefa, to musiałem dzisiaj niestety odwiedzić instytut. We wtorek po południu jadę na konferencję z moim tautologicznym plakatem i jutro chcemy już drukować. Młody jeszcze jestem – jadę się uczyć, nie uczyć innych. Oczywiście plakat nie ma kilku ważnych obrazków bo nasz Administrator zdecydował, że przechodzimy w Wielkanoc z Fedory 3 na 5 a MATLAB zacznie działać, jak zacznie. Jeśli ktoś będzie zainteresowany zawsze mogę pomachać rękami…

Jajeczka

Podobnie jak Spotless zaliczyłem Ojczyznę. Musiałem oprócz Polaków w tanich samolotach znieść jeszcze zaskakujące jak zawsze PKP. A może to oni musieli znieść mnie? But I digress… W czasach studenckich pociąg z Warszawy do Wrocławia jechał 5:40. Teraz na tej samej trasie wlecze się aż 6:30. Musi, że wymogi unijne…

Siedzimy w przedziale z Moją Lepszą Połową, Siostrą i czterema współpasażerkami. Tak jakoś dziwnie estrogenowo. Czytamy – Żona „Krainę Wódki” Mo Yan, ja „Lubiewo” Witkowskiego a siostra coś holenderskiego… Pozostałe cztery osoby też miały lekturę: 2 gazety – różne, ale takie same. Czasopisma z programem telewizyjnym – niech będzie, że Teletydzień i Tydzień TV.

Dowiedziałem się ostatnio, że 40% Polaków nie rozumie w ogóle tego co czyta a 30% rozumie niewiele – badania OECD. Co ciekawe, 50% czyta co najmniej jedną książkę rocznie. Pewnie jestem ten co czyta książkę i nie rozumie…

…a teraz coś z zupełnie innej beczki.

Niemiecka ambasada w Londynie werbuje sławnego komika Johna Cleese’a, by patronował rozpisanemu wśród młodych Brytyjczyków konkursowi na esej o Niemczech.

Latający Cyrk Monty Pythona ciągle żywy. Zdarza mi się oglądać Wiadomości i przyznam, że w kategoriach czysto rozrywkowych nie jest to nawet najgorsze widowisko. Byle mieć świadomość, że to wszystko gra. Bo gdyby to była prawda – to byłoby turpicznie wręcz przerażajace…

Przyznaję się

Poddałem się w zupełności gorączce mistrzostw świata. Portal który odpalam jako pierwszy, po odsianiu farmaceutycznego spamu z komentarzy na blogu, to Nasza Kadra. I nie chodzi nawet o kibicowanie Biało-Czerwonym, choć bez tego się nie obędzie, ale o całe nieprawdopodobne święto piłki nożnej. Już w fazie grupowej czekają nas perełki:

Brazylia - Chorwacja 13 czerwca
Hiszpania - Ukraina 14 czerwca
Polska - Niemcy 14 czerwca
Szwecja – Anglia 20 czerwca
Argentyna – Holandia 21 czerwca
Czechy - Włochy 22 czerwca

I szczęśliwie, pierwszy gwizdek 9 czerwca. Dzień po dorocznej prezentacji postępów przed komisją doktorancką. Oby udanej. To już ostatnia, za rok – na jesieni – PhD or not to be.

W tym miejscu chciałem podziękować chińskim programistom za SopCast – uszczęśliwiacie wielu expat soccer fans w Europie :).

After hours

Słucham:

Dr Atkins – 89% phat (wink, wink vegetarians)
O.S.T.R. – 7
Depeche Mode – Songs of Faith and Devotion
Liars – Drum’s not dead – z polecenia Thoma Yorke’a
Oglądam:

Cannes Lions 2001-2004 - dzięki LL
Arrested Development - Bob Loblaw Law Blog.
A teraz:

Ushpizin

P.S. A propos! O izraelskim konkursie na najlepszy antysemicki rysunek…

Okay, pora zwolnić.

• Na początku roku miałem kilka ambitnych postanowień: jak zapełnić sobie czas. Co zrobić, by prywatnie ze sobą nic nie robić, a jednocześnie mieć poczucie, że się robi ze sobą dużo. Ale sytuacja się zmieniła i pora zwolnić. Ograniczać liczbę “przeszkadzajek” i skupić się na sprawach istotnych TERAZ.
• Święta w .pl były sympatyczne i miłe, ale niesamowicie intensywne. Tydzień to za krótko, by dać każdemu i sobie odpowiednio dużo czasu, a dzielenie pt. “wpadniemy na pół godziny bo musimy lecieć dalej” powoduje większy niedosyt oraz potworne zmęczenie.
• Loty bezpośrednie to wygodna sprawa, chociaż przeloty lotnicze stały się już równie uciążliwe jak wycieczki kiepskimi autokarami: tłok, przepychanki, chamstwo, do tego walka z nadbagażem. Szczególnie czuje się to w towarzystwie, którym latając “do roboty” w .ie wydaje się, że podbili świat. Nie wiedzą jednak, jak się zachować przy odprawie, że kolejka, że numery od 91 pod oknem, że…
• Wrocław jest piękny. Owszem: dziurawy, w budowie, zakorkowany — ale wiosenny Rynek, ludzie, atmosfera — za tym tęsknię cholernie. Do Dublina też chyba wiosna już przybiła, jest wyraźnie cieplej — skutkiem tej atmosfery przemeblowaliśmy nasze mieszkanie. Też wiosennie.

Slow down, mister. And focus.

Jutro rano znajdę się już w Ojczyźnie z Andrzejem Dyzmą jako prawdopodobnym przyszłym wicepremierem. Na wszelki wypadek zamieszczam post przed przekroczeniem granicy. Będzie o metafizyce.

Naukowcy ze szpitala uniwersyteckiego w Genewie odkryli, że elektryczna stymulacja pewnego rejonu mózgu powoduje uczucie opuszczania własnego ciała (out of body experience). Takie eksperymenty są dość rzadkie, jako że stymulowanie elektrodami kory wiąże się z otwieraniem czaszki (duh!). Na szczęście(?) zdarzają się sytuacje, gdy jedyną metodą leczenia epilepsji jest usunięcię fragmentu mózgu w którym znajduje się ognisko epileptyczne. Sorry, medycyna jest w powijakach od tysiącleci…

Ognisko to populacja neuronów które synchronizują swoją aktywność i wysyłają do swoich adresatów rytmiczne i silne impulsy elektryczne. Neurony odbierające sygnał również zaczynają się synchronizować i tak lawinowo, “cały mózg” z subtelnej, cichej i symfonicznej zarazem melodii myśli zamienia się w rytmiczny huk młotu pneumatycznego… Wpływając na korę motoryczną owa rozprzestrzeniająca się synapsami fala sejsmiczna powodują znane efekty padaczkowe^[1].

Oczywiście lekarze i pacjentka zainteresowani są usunięciem jak najmniejszej ilości tkanki i ominięciem kluczowych dla jej “tożsamości” rejonów. Stymulując fragment mózgu elektrodą można w rozmowie ustalić szczegółowo wrażenia w trakcie zaburzania pracy kolejnych części kory.

Prawy Angular Gyrus łączy ze sobą informacje wzrokowe i informacje o aktualnym położeniu części ciała względem siebie (propriocepcja). Skąd wiemy, że akurat taka jest jego funkcja? Najprościej ustalić to anatomicznie - sprawdzając skąd pochodzą neurony unerwiające daną populację - i tak po nitce do kłębka. Można też lepiej i bardziej nowocześnie, ale to inny temat.

Oczywiście zaburzenie tej “integracji informacji” powoduje kłopoty. Pacjentowi miesza się to co widzi z tym jakie informacje wysyła jego układ propriocepcji. Patrząc na swoją kończynę, może mieć wrażenie, że nie widzi “oczami”, ale spogląda na siebie od frontu albo z góry - albo skądtamkolwiekbądź… Pacjentka twierdziła, że obserwuje siebie sponad łóźka. Kiedy proszono ją by podniosła rękę, miała wrażenie, że zaraz uderzy ją jej własna dłoń.

Zaburzenia funkcji angular gyrus mogą więc prowadzić do całkiem realnych odlotów…

Wesołych Świąt!

Źródło.

^[1] Stąd teź stroboskopowe światło może u niektórych powodować ataki epilepsji. Neurony powiązane z przetwarzaniem wizji odpalają synchronicznie - w rytm widzianych obrazów - i powodują wcześniej opisaną lawinę impulsów sięgającą kory motorycznej.

Jestem precyzyjnie zaprojektowaną zabawką. Zszedłem z taśmy produkcyjnej, lecz nie jestem kopią prototypu. Raczej realizacją procesu. Wysychającym strumyczkiem odkształcającej się w czasie rzeki genów. Zalewającej i wymywającej schłodzone wulkaniczne erupcje. Otoczony – zanurzony w makroświecie mikroskopijnych żyjątek. Biosfery cisnącej się w każdym zakątku słonecznej i cienistej przestrzeni. Czy bakterie mają instynkty?

Mój napędzany stałym prądem przyjaciel - wypalony z matrycy w wielkiej bezdusznej, bezkurzowej, odrobaczonej do granic absurdu fabryce - grzeje. Wspomożony koleżkami po fachu odpowiedzialnymi za kontrolę temperatury, przekazywanie strumieni zer i jedynek utleniającą się szyną danych tam i z powrotem – od Profesora Procesora do Pani Pamięci. Cóż za romantyczna symbioza…

Mój cieplutki jak kubek kawy kompan bezlitośnie kopie mi tyłek w sześciesięcioczteropolowej strategii. Choć wyrywam mu książkę otwarć z rąk, walę obuchem po głowie by nie widział w przyszłość dalej niż kilka ruchów i każę grać czarnymi. Choć jego awatar ma ludzką twarz, imię i nawet ranking – wstyd się przyznać jaki. I co lepsza „lubię z nim grać”. Ma ciekawy styl. On. Kawałek przetopionego piasku…

Wsadź elektrody w pustynię i krzyknij „It’s alive!”

Jestem dość precyzyjnie zaprojektowaną zabawką. I marzą mi się upgrade’y.

“The brain uses vast amounts of memory to create a model of the world. Everything you know and have learned is stored in this model. The brain uses this memory-based model to make continuous predictions of future events. It is the ability to make predictions about the future that is the crux of intelligence.” – Jeff Hawkins

Upgrade’y kurna chata…

Ktoś mnie tu posadził. Nakręcił sprężynę i kazał łazić. Zderzać się ze ścianami, robić w tył zwrot. Ołowiany żołnierzyk. Na początku prowadzony za rączkę. Potem zadania stawały się skomplikowane. A postacie w grze używały coraz trudniejszych wyrazów i miały bardziej ukryte i mniej zrozumiałe motywacje…

“People get promoted until they reach their level of incompetence” – The Peter Principle.

A jak to się przekłada na życie rodzinne? :-)

Wcześniej czy później znajdujemy ten pieprzony kawałek metalu wystający nam z pleców. Kluczyk do sprężyny. Czasami staramy się o niej nie myśleć i idziemy ścieżką na której ktoś – za darmo lub nie - kluczykiem za nas zakręci.

No ale przecież nie da się udawać że nie wystaje nam z tyłka jakiś mechanizm który sprawia że żyjemy.

Sobotnie popołudnie. Długi sen poprzedzony muzyką elektro na parkiecie z moją żoną i znajomymi, wszyscy razem i osobno. Na ścianę rzucane obrazy z „Wojny Światów” – w swej słabej rozmazanej, brązowowawej jakości wyglądały prawie jak dokument… Wisząc na słuchawce przez dwie godziny odnajdując duchowe połączenie z przyjacielem ze starych lat. To było to.

Wszyscy pragniemy skrótów. Zajrzeć na koniec książki, do rozdziału z rozwiązaniami.

„Are you a goal or a process-oriented person?” Czy lubię szybko czy długo?

Wszyscy pragniemy skrótów. Patrząc do przodu zapominamy o kluczyku i sprężynie. Patrząc do przodu, zapominamy dlaczego i po co tu jesteśmy. Ale skoro już robimy to co robimy – po to by jeść i mieć gdzie spać? – to za nadwyżki i podwyżki chcemy upgrade’ów.

Man, I see in fight club the strongest and smartest men who’ve ever lived. I see all this potential, and I see squandering. God damn it, an entire generation pumping gas, waiting tables; slaves with white collars. Advertising has us chasing cars and clothes, working jobs we hate so we can buy shit we don’t need. We’re the middle children of history, man. No purpose or place. We have no Great War. No Great Depression. Our Great War’s a spiritual war… our Great Depression is our lives. We’ve all been raised on television to believe that one day we’d all be millionaires, and movie gods, and rock stars. But we won’t. And we’re slowly learning that fact. And we’re very, very pissed off.

Czyżbyśmy wszyscy zapomnieli nauczkę jaką dał nam Chuck Palahniuk? I czy wszyscy musimy skończyć w destrukcji? Bo przecież Tyler Durden nie miał racji, prawda? Jestem tylko zabawką, realizacją procesu. I pragnę upgrade’ów. A wkoło sam ersatz, placebo i krzykliwe pustosłowie.

Pragnę upgrade’ów. Po co?

Zero zer
W zero jedynkę zmieniam się
Tak tak tak tak