spotless mind

Budzę się z erotycznego koszmaru (niezła mieszanka) i zamiast odsunąć [krok w bok i w tył] – przytulam się do śpiącej E., by po chwili wstać i wziąć prysznic. Potem długie spojrzenie pełne emocji [kocham cię] i krótkie cześć [tracę siły]. Jeszcze na schodach włączam głośną muzykę i wybiegam z domu. Przy furtce mokry krzak smaga mnie po twarzy, orzeźwiając. 

Wczoraj późnym wieczorem na Grafton Street facet grał na gitarze elektrycznej. Miał talent — najpierw grał podkład, zapętlał i później do niego grał solówki, zmieniając go co jakiś czas. Jednoosobowa orkiestra. Stałem tam dłuższą chwilę, wymyślając różne słowa do tej muzyki [brzydkie słowa].

A ja naprawdę nie jestem w żadnym dole. Dystans i cynizm [imitation of life] chronią, a egoizm [ja nie ustąpię, nie znowu] przywraca poczucie własnej wartości [teraz to ja oczekuję]. Mimo, że wiem — że takie podejście nie pomaga. I co z tego, że wiem jak “powinienem” się zachować żeby było “dobrze”, skoro to “powinienem” i “dobrze” są tak bardzo względne i zwykle oznaczają [krok w bok i w przód]. Nie będę, nie chcę tak. Takie pytanie: a ja? A JA?

Lubię ten moment, gdy opuszczam ruchliwe rondo i wchodzę do ’swojego’ parku biznesu. Uderza w nozdrza zapach kwiatów, lekko duszny ale przyjemny — szczególnie gdy jest ciepło i świeci słońce. Oddycham głęboko przez całą drogę, dotleniając się — by starczyło na cały dzień siedzenia w klimatyzowanym office. Mam dużo takich “to lubię” momentów, przez to jeszcze lubię to miasto i bycie tutaj. Ale nie tak, jak kiedyś, w końcu nastawienie bliskiej osoby wpływa też na moje [szkoda].

Egoistycznie, bo to moje potrzeby są ważne, takie podstawowe, zwykłe, proste i nie chcę ustąpić [krok w bok i w tył]. Zrezygnowałem już z wielu istotnych dla mnie spraw, z pierdolonej męskiej/ludzkiej dumy przede wszystkim — ale dalej się nie cofnę. Namiastki nie cieszą, nawet jeżeli przychodzą z trudem [imitation of life]. A raczej: namiastki nie cieszą szczególnie gdy przychodzą z trudem. Nie można ciągle się szarpać i walczyć o wszystko.

I tak siedząc na trawie w parku upewniam się w swoich myślach i postanowieniach [nie ustąpię] i jednak w końcu ustępuję. Bo nawet jak się człowiek bardzo zmieni, to kurwa niestety nie aż tak.

Właśnie wygrzebałem to na youtube.com. Tracy McGrady zdobywa 13 pkt w 33 sekundy. Wspaniałe antidotum na 0:0 w 120 minut :)

Dzisiaj po południu było 34 stopnie i wilgotno… Teraz (21:30) nie jest dużo lepiej, mimo że przeszła burza i odrobinę oczyściła powietrze…

Jak odróżnić życie, na jakie się godzimy i wydaje nam się, że jest ono dostatecznie dobre – od życia, którego smak znamy i za nim tęsknimy, ale być może jest to złudne wyobrażenie i idealizowanie czegoś, czego tak naprawdę nie ma. To trochę jak z tą trawą, która jest bardziej zielona u sąsiada, ale nie do końca. Wróć, to nie jest dobre pytanie. Nie “jak odróżnić”, bo różnicę właśnie się widzi doskonale — tylko: jak stwierdzić, czy to wyobrażenie/świadomość czegoś lepszego — faktycznie takie jest. Bo może w praktyce niczym się nie różni od tego, co mamy. Bo jeżeli lepiej już nie będzie, to znaczy że jest dobrze, prawda? Tylko jak sobie wtedy radzić z tą frustracją. And what if this is as good as it gets?!

Czasem nazywam to, na co się godzimy — posługując się tytułem piosenki R.E.M. — “imitation of life”.

You want the greatest thing
The greatest thing since bread came sliced.
You’ve got it all, you’ve got it sized.
Like a Friday fashion show teenager
Freezing in the corner
Trying to look like you don’t try.Thats sugarcane that tasted good.
Thats cinnamon, thats Hollywood.
C’mon, c’mon no one can see you try.No one can see you cry.

PS: I pomyśleć, że według psychologów (a przynajmniej według jednego), dzisiaj jest najszczęśliwszy dzień w całym roku.

PS2: Potrzebuję urlopu.

Fajnie, gdy rzeczy “idą ku lepszemu”. Oto jak od niedawna odbieram paczki. Listonosz zawsze zostawiał mi awizo. Następnego dnia rano szedłem na pocztę - w godzinach otwarcia - czyli godzinach pracy - i odbierałem. Teraz, mam bliżej i 24h na dobę.

(more…)