Krótko: wariaci i ludzie z oryginalnymi pomysłami zawsze gdzieś tam byli. Ale dopiero Internet pozwala do nich łatwo dotrzeć. A może raczej — pozwala im dotrzeć do nas?
Tak czy inaczej uwielbiam, gdy linki takie jak poniżej trafiają do mnie:
Śpiewające słowniki. No kurwa. Szczególnie polecam A-ha i Queen.
Po prostu wow.
Uwierzycie, że to już rok? Ha, ja sam nie wierzę. Zleciało cholernie szybko. Przed rokiem zapakowałem się z dwoma walizkami na pokład lotu nr FR297, w przetrzebionym bagażu głównie literatura zawodowa, kilka zdjęć dla wspominania, referencje, CV, niepewność i marzenia. I właściwie tyle. Chcecie powspominać ze mną? Zapraszam do klikania w linki do starych notek.
Na lotnisku przywitał mnie kolega, przenocował – a później już jakoś poszło. Zresztą, pierwsze dni relacjonowałem w miarę dokładnie.
Jak oceniam decyzję o wyjeździe z perspektywy roku? Otóż nowość: nie oceniam. Na chuj mi oceny, bilanse i podsumowania. Powtarzałem to Kidowi-A w czasie Małej Improwizacji w Amsterdamie – i staram się tego trzymać.
Potwierdziło się kilka moich późniejszych spostrzeżeń: to, gdzie się żyje, nie jest zbytnio istotne, gdy ma się determinację, głowę i chęci. Irlandia nie zmieniła wiele, ale myślę, że ostatecznie – przewrotnie – NAM pomogła. Niektórzy wiedzą lepiej jak bardzo mi na tym zależało, inni wcale w to nie wierzą, są też tacy, którzy odczuli to bardziej nawet niż ja. Czy to koniec szarpania się i wędrówki – nie wiem. Nie sądzę. A może? To też nie jest ważne… Ot, uczę się bardziej cieszyć tym co jest niż czekać na coś, co być może będzie.
Dla jednych – minimalizm. Dla innych – dorastanie. Dla pozostałych – bez znaczenia. A dla mnie?
Czy muszę definiować i nazywać? Albo tłumaczyć? Zwykle, kiedy to robię, używam podobnych słów, wyrażeń — i się powtarzam. Konsekwencja? Może mantra? Albo wmawianie sobie?
Pozwólcie, że uczczę swoją rocznicę szklanką whiskey. Bo lubię (dawaj Kid-A, nazwij mnie znowu snobem).
Tak szybko przelatuję w myślach to co się w ciągu roku wydarzyło. O kurwa, jak się działo. Mógłbym tym obdarować kilka osób po 30-tce + podrzucić młodym scenarzystkom na pożarcie dla polskich seriali (spokojnie, erotyczne sceny na motocyklu też by się znalazły). Mój ostatni rok to historia rozstań i powrotów, rozwodów, podziałów, nerwów, koszmarów, zdrad i przyjaźni, szaleństw i stabilizacji. To pięć przeprowadzek, trzy firmy, kilkanaście tysięcy przebytych mil, nagrana płyta, Twin Peaks, Cicely i Seattle.
A ja jeszcze nie chcę stabilizacji?
Tego nie wiem, ale jest dobrze tak dobrze jak nie było już kurwa daaawno! I nawet jeżeli skala tego co to znaczy ‘dobrze’, ’szczęśliwy’, ‘kocham’ się bardzo zmieniła, to tylko dlatego, że i ja się zmieniłem — ale to JA więc to moje bilanse i podsumowania, więc jest dobrze, jestem szczęśliwy i kocham!
Ktoś niedawno określił mnie jako “człowiek, który zgubił sens”. Nie lubię tego określenia. Ja tego sensu ciągle _szukam_.
Pewnie to już było, ale co tam. Pomysł na skecz o kolesiu, który ma autentyczną schizę, że jak się położy spać to żona go w nocy zabije nożem, który przyniesie z kuchni. Ale wstydzi się jej powiedzieć, więc tylko kładzie się do łóżka z duszą na ramieniu i każdy najdrobniejszy hałas go budzi. W roli kolesia może być Johnny Depp albo Henry Rollins :).
Można kolesia tak pomęczyć tydzień, a później dać mu broń i zadanie pilnowania kolekcji królewskiej biżuterii…
ech, nie wyspałem się w ten weekend.
To ja (niewyspany) ;-)
Wszystkim, a w szczególności wrocławianom, polecam “Niskie Łąki”. Głośno już o niej było, ale okazję przeczytania miałem dopiero ostatnio. Pokręcona fabuła, piękny język. I sporo trudnej prawdy o schyłkowym okresie wielkiego syfu i początkach demokracji w Polsce. W tej chwili czytam “The Accidental” (prezent od Mojej Lepszej Połowy). Wymiatające…
RAZ - jak często, bezbłędny.
Odwiedziła nas w zeszłym tygodniu koleżanka MLP (Mojej Lepszej Połowy) z liceum. Ponownie wybraliśmy się na Tour de Ruhr Gebiet. Ja oczywiście z moim pstrykaczem w kieszeni. Przeklinałem jak zwykle niekompatybilność między naszym ludzkim wzrokiem a aparatem. Gdy przenoszę wzrok z jednego planu na drugi, to automatycznie dopasowuję czas naświetlania do danego obszaru pola widzenia. Dlaczego aparat tego nie potrafi? Zawsze gdzieś jest za ciemno, albo gdzie indziej za jasno. Kombinowałem już żeby robić parę zdjęć z tego samego miejsca i później sklejać w komputerze warstwy. Ale komu by się chciało. W końcu to tylko widoczki…
I jeszcze remanenty z ostatniej wizyty we Wrocławiu gdzie byliśmy z Żoną świadkami na ślubie i weselu świadków. Tak, wiem, nepotyzm, układ i łże-elita :). Było po prostu nieziemsko dobrze. Pełen luz i doskonała zabawa. W dodatku profesjonalnie uwieczniona przez młodych zdolnych (Ona i On). Nasi świadkowie to wyjątkowi ludzie. Razem przeżyliśmy Indie i znaleźliśmy tam czas na wieczorne dyskusje o życiu, wszechświecie i całej reszcie. Sporo naprostowali mi w głowie, co poprzednie 25 lat skrzywiło :). Pokazują na każdym kroku, że warto wsłuchiwać się we własne potrzeby i świadomie urabiać otaczającą rzeczywistość. Teraz snują się gdzieś po Andaluzji, obmyślając kolejny zaskakujący plan.
Try walkin’ in their shoes, you stumble in their footsteps…
A propos wesela.
Rada dla tych, którzy planują, a jeszcze mają dylematy. Róbcie je tak by zadowoleni byli: Panna Młoda i Pan Młody. I tyle. Oczywiście to zadowolenie bierze się z dobrze bawiących się gości, odpowiedniej muzyki, atmosfery przez zaproszonych stworzonej. Trywialne. ALE! Jeśli cokolwiek co na weselu ma się dziać nie odpowiada Młodej Parze… to pozbędźcie się tego. Obciach, dyskomfort, znudzenie… to wszystko możecie przeżywać na cudzych weselach :-). Nie na własnym!
Do zobaczenia niedługo. W weekend będziemy w Antwerpii. Przywiozę całą kartę zdjęć. A może znajdę na ulicy jakiś żydowski brylant ;-).
Na koniec rysunek mojego ulubionego sprośnisia:
- Wołałaś mnie, Skarbie?
- Eee….. nie, nie.