spotless mind

Od godziny zabieram się do napisania tekstu i nic, co pojawia się na ekranie, nie przypomina tego co chcę napisać. To znaczy wiem, czego nie chcę napisać. Ale nie wiem jak to co chcę, zamienić w tekst. Chodzi mi o to by klawisz miękki wystukał wszystko co pomyśli głowa. Writer’s block. The usual…

Przedwczoraj obejrzałem “Tristram Shandy. The cock and bull story“. Jest tam fantastyczna postać aktora, który nie ma własnego zdania na żaden temat - z wyjątkiem siebie samego - i powtarza to co zasłyszał u jednej osoby, gdy rozmawia z drugą, by zaimponować jej swoimi ideami.

Dla każdego z nas świat dzieli się na sferę faktów, wiedzy, opinii - to co dotyczy zewnętrza i jest nam w zasadzie emocjonalnie obojętne. A przynajmniej same “fakty” nie podlegają wartościowaniu i niepewności. I to co dotyczy nas bezpośrednio. Uczucia, wspomnienia, poczucie wartości. W tej prywatnej części, z definicji jesteśmy ekspertami. W oczywisty sposób bezkonkurencyjnymi.

W publicznej sferze, zazwyczaj wiemy ziarnko piasku z pustyni wiedzy. Czy może lepiej krople z oceanu. Pustynia wiedzy brzmi jak mózg Wierzejskiego.

Często sprawiało mi, i dalej sprawia, radość (przyjemność? poczucie wyższości?) myśl, że część formułowanych myśli jest faktycznie moja. Doszedłem do wniosków analizą, przemyśleniami, odczuciami. Nie sciągnąłem rozwiązania z opiniotwórczego lub czasopisma. Te rozważania, a może potrzeba rozważań, pochodzą często z użycia narzędzia analizy doskonalonego przez sferę emocji.

Ale stosuję je do sfery publicznej. Mamy (ludzie) wspólny dostęp do sfery publicznej i jest ona rdzeniem komunikacji. Tematyka - tematy podejmowane - stają się protokołem. Rozmawiamy o tym co publiczne. De facto to O CZYM rozmawiamy jest protokołem, konwencją. A to co czujemy sami, i jakie wywołujemy uczucia u rozmówcy jest sednem.
Wiemy tyle o świecie, co rybka z rafy koralowej o oceanie. Czujemy chyba po równo (Wittgenstein by się obraził).
(…)

Co ciekawe, nie znajduję żadnego argumentu za korelacją pomiędzy “poglądy moje” a “poglądy słuszne”. W jakim sensie fakt, że “sam” do czegoś doszedłem. Albo że z czymś się zgadzam, miałby skłaniać mnie do ich akceptacji? Przecież moje poglądy są wypadkową doświadczeń, które JA przeżyłem. A dotyczyć mają sfery publicznej, która jest nieskończenie większa. Podszyta manipulacjami mediów i P.R. Jaki jest sens wymiany poglądów pomiędzy dwojgiem ludzi, skoro ich osobiste przeżycia są dużo silniejszą składową poglądów niż zbliżenie się do “prawdy”. Chyba, że zgodzimy się, że nie o wymianę poglądów, ani nawet o treść rozmowy chodzi.
Rozstrzygnąć problemu subiektywności opinii można zwiększając próbę statystyczną.

(…)

Używamy języka by móc zakomunikować emocje i postawy. Niezależnie od tematyki. Czy rozmowa dwóch informatyków o wyższości jednej karty graficznej nad drugą jest naprawdę rozmową o kartach graficznych? Czy obcokrajowiec albo upośledzony słuchając tonu dyskusji nie potrafiłby trafniej określić o czym jest rozmowa?

Na pewno znacie motywy z podpisami w filmach Woody Allena. Postać coś mówi, a pod spodem jest tekst z przekazem co naprawdę myśli. Właściwie powinno być - co naprawdę czuje - ale to nie jest do przetłumaczenia na literki. Spotless opowiadał mi kiedyś o filmiku w rodzaju “Office Space“, w którym postaci mówią to co myślą. Może podrzuci jakiś link.
- Z kim się dzisiaj spotkałeś?
- Z X. Gadaliśmy 4 godziny.
- O czym?
- A wiesz. Takie tam.

Nasza potrzeba kontaktu realizuje się poprzez rozmowę. O takim tam. Ale jednak się nudzi. I trzeba o czym innym… Z drugiej strony… Czasami cygaro jest po prostu cygarem.

Podsumowując ten rozchwiany wątek…

Zdarza mi się mieć wątpliwości czy odpowiadać komuś na zdanie które wypowiada, czy już bezpośrednio na emocję, którą przekazuje. I często trafiam kulą w płot :-)

Wydaje mi się to dość zaplątaną zagadką. Będąć przyzwyczajonym do ekspertyzy dotyczącej własnych uczuć i samopoczucia, przenoszę tę pewność siebie na poglądy. Chociaż tutaj przestaje obowiązywać nieomylność własnych odczuć, albowiem poglądy nie dotyczą już własnych uczuć a zewnętrznych faktów. Nie mniej jednak zdarza się mi, i innym też, bronić przekonań bardzo agresywnie. Choć są one wypadkową jednostkowych doświadczeń i medialnego przekazu, a nie jakąś prawdą objawioną, czy stałą przyrody.

Jak pisałem powyżej, rozwiązaniem jest vox populi, ale ten też pełen jest wad -> uśrednia po wiedzy/wykształceniu, wzmacnia efekt P.R. i bardzo często trywializuje wiele wymiarów dyskusji. Aczkolwiek pozbywa się zniekształceń jednostkowych uprzedzeń. Zamieniając je oczywiście na uprzedzenia zbiorowe.
Czy w tych jednostkowych rozemocjonowanych dyskusjach chodzi po prostu o dominację w stadzie?

Jeszcze zdanie o mediach. Czy nie macie wrażenie czytając wiadomości - w internecie w szczególności, że dziennikarze zachowują się jak głupi rozhisteryzowany plotkarz w kolejce po mięso. Pochwytują każde, nawet wyrwane z kontekstu zdanie i robią z niego sensacje, by dzień później o wszystkim zapomnieć? Chyba się starzeję.

Na zakończenie: a little bit of happiness.

Aha. Ktoś w Stanach zrobił wreszcie porządny reportaż na temat, który większość z nas od czasu do czasu niepokoił.

Nic szokującego czy odkrywczego — ot potwierdzenie mojego zdania na temat wiarygodności mediów, w temacie “neutralnych” relacji z wojennych konfliktów w szczególności.

http://www.metacafe.com/watch/209315/photo_fraud_changes_war_perceptions/

I drugi filmik, konkretnie o manipulacjach z jednej strony (co nie znaczy, że wierzę w relacje drugiej…)

http://www.youtube.com/watch?v=t_B1H-1opys

Więcej (i ostrożnie, niektóre ‘odkrycia’ są dosyć hm, nieprzyjemnie):

http://www.littlegreenfootballs.com/weblog/weblog.php

Taka mi przyszła myśl do głowy:

“Młodzież Wszechniemiecka - inaczej Hitlerjugend, wychowało całe pokolenie zdyscyplinowanych i kochających swój kraj ludzi. Jeden z nich został nawet po latach papieżem! Czy można powiedzieć, że MW to pożyteczna społecznie organizacja?”

Dziewczęta przygotowywano do roli matek i żon. Kobieta miała być strażniczką rodu, dziedzictwa, rasy i krwi, cnót domowych oraz kapłanką rodziny i narodu. Młodzieży wpajano poczucie wyższości, posługiwano się w tym celu własnym kodeksem honorowym, organizacja posiadała sztandary, hymny oraz męczenników, którzy zginęli w walce z przeciwnikami politycznymi. Organizowano akcje pomocy żniwnej, zbiórki złomu, akcje pomocy zimowej, zbiórki odzieży używanej. Ćwiczono się w posługiwaniu bronią, organizowano marsze, uczono posługiwania się mapą.

Dałem sobie ostatnio spokój z budzikiem i wstaje kiedy chcę. Uwielbiam moment startującego systemu. Kiedy przechodzę z niebytu do świadomości (consciousness/awareness). Cienka nieopisywalna granica. Granica przejścia fazowego - jak resublimacja. Z sennych oparów, w stężałą krystaliczną lodową strukturę przytomności.

If you know what I mean. Petit résurrection. Jakie czasy, takie zmartwychwstania.

To rozkoszne. Po prostu żyć. Budzić się do zmysłów, myśli, ludzi. Choć podskórnie wkradają się lęki. Dzień świstaka. Ostateczność upływającego czasu. Będzie mi Ciebie brakowało kiedy odejdziesz. Tęsknię za Tobą gdy jesteś, na zapas. To klątwa samoświadomości. Gdzie chcesz się obudzić po trzydziestce? Wyżej na drabinie kariery, niżej czy obok niej? Czy to sukcesy będą o tym decydować, czy ja sam? Czy będę krukiem lisem z bajki Ezopa? Jeśli nie będę mógł skosztować owoców sukcesu, to wmówię sobie, że sukces to nie wszystko?

Chciałbym budzić się wiedząc, że mam jeszcze mnóstwo do zrobienia. Ulepszenia. I mam z kim to robić. Masa krytyczna. Efekt synergii. Mrowisko… Zanim nie zestarzeję się na tyle by się poddać. Ale potrzeba mi całkowitej koncentracji. I świetnej kondycji. To drugie łatwiej osiągnąć. To pierwsze jest świętym Graalem satysfakcji…

…nie będzie puenty…

Pół roku temu przeczytałem “The Constant Gardner“. W sobotę obejrzałem film. Nie można zostawić świata bez słowa. Tak, wiem, że obejdzie się bez nas. Ludzka natura jest tylko realizacją zwycięskiej strategii przetrwania w dziczy. Chociaż ktoś miał już pomysł na happy end gatunku (planową inżynierię genetyczną - brzmi jak eugenika, co?) - z resztą także zekranizowany. Józef K. przeziera spomiędzy wersów tego akapitu i moich niedopowiedzeń. Nie opłacajmy się adwokatom o przeciąganie procesu, nie stójmy u bramy przegadując strażnika. Naprawdę nie ma czasu…
Czytam wiadomości.

Czytam o globalnym ociepleniu. Ludzki gatunek jest zbyt krótkowzroczny, a politycy tchórzliwi, byśmy dali sobie radę zanim będzie za późno. Nakręciliśmy spiralę konsumpcji. Następne w kolejce są Chiny i Indie. Ponad dwa razy liczniejsze niż UE + USA + Japonia.

“Flying a fully laden A380 is, in terms of energy, like a 14km (nine-mile) queue of traffic on the road below. And that is just one aircraft. In 20 years, Airbus reckons, 1,500 such planes will be in the air. By then, the total number of airliners is expected to have doubled, to 22,000. The super-jumbos alone would be pumping out carbon dioxide (CO2) at the same rate as 5 million cars.”

Wydaje się, że ludzkość jest w przedziwnym dysonansie poznawczym. Idąc za definicją Wiki, możemy zredukować go na trzy sposoby.

1. Poprzez zmianę zachowania - zmniejszyć emisję dwutlenku węgla do atmosfery. Jeśli emitujemy do atmosfery za dużo dwutlenku węgla, mimo że wiemy że powoduje to efekt cieplarniany, to możemy wreszcie powiedzieć stop.
2. Poprzez zmianę sprzecznego elementu poznawczego, tak aby był bardziej zgodny, a zatem mniej sprzeczny z dotychczasowym zachowaniem - to znaczy zaprzeczać jakoby ludzka działalność przyczyniała się do efektu cieplarnianego, a jeśli już to w niewielkim stopniu.
3. Poprzez dodanie nowego elementu poznawczego, który ma za zadanie wspierać dotychczasowe zachowanie - przyznajemy w końcu, że efekt cieplarniany jest faktem i że znacząco się do niego przyczyniamy, ale usprawiedliwiamy to potrzebami “rozwoju” i “postępu” cywilizacji. Co ciekawe, najbardziej (na jednostkę) do efektu cieplarnianego przyczyniają się kraje, które są najbogatsze i potrzebują względem reszty ludzkości najmniej “postępu” i “rozwoju”.

Podejrzewam, że jako ludzkość jesteśmy pomiędzy drugim a trzecim punktem. Tak jak wikipediowy palacz (z definicji dysonansu), może kiedyś przestawimy się na na zachowanie pierwsze. Oczywiście jeśli wcześniej nie sczezniemy marnie na raka płuc…
Mimo wszystko, show must go on.
Polecam:

Antyradio - to jest jakaś mutacja Radiostacji, jeszcze z czasów Szydłowskiej, Nowickiej, Hoffmanna. Oczywiście bardziej już “miejska”. A nawet “city”. W końcu latka lecą. Można słuchać przez internet.

I nie mogę nie wspomnieć o tym programie. Robert Newman - “The history of oil”. 40 minutowy “standup”. Znajdźcie czas, proszę…

Przełomy miesiąców zwykle zauważam z takim lekkim zdziwieniem, zaskoczeniem właściwie: “to już?”. Koniec 1/12-tej roku zaskakuje mnie i zasmuca. Nie wiem w sumie dlaczego czuję, że upływający czas od czegoś mnie oddala, ale do niczego nie przybliża; stąd smutek.

W takich momentach łapię się rzeczy, które widzę przed sobą i o których jednak myślę z uśmiechem. Długi weekend przed nosem. Spektakl w sobotę. Urlop za 6 tygodni.

Mało.

Czas ucieka przez palce i nawet hobby, którym zajmowałem do tej pory ręce jakoś mnie nie pochłania. Gitara się kurzy, pędzle wyschły, nie pamiętam już zapachu kina. A przecież to nie jest tak, że mi to się znudziło. Wystarczy, że usiądę i już wiem, że to lubię robić. Po prostu — nie siadam.

Dlaczego?

Może uciekam od swojego Sanatorium tak daleko jak tylko mogę, nawet trochę wbrew sobie…