spotless mind

Po 1.5 roku mieszkania w Stanach, w końcu poczułem się jak w amerykańskim filmie.

Zostałem zatrzymany na autostradzie za “speeding” i dostałem mandat. Wydarzenie było bardzo emocjonujące. Wczesna pora popołudniowa, luz na drodze, systematyczne kontrolne badanie wstecznego lusterka. I nagle — niesympatyczny widok szybko zbliżającego się radiowozu. Zmieniłem pas, zwolniłem, ale wszystko już za późno. Highway patrol zamrugał wesoło światłami, jak w Bliskich Spotkaniach Trzeciego Stopnia — i pozostało mi tylko zjechać na pobocze. Powstrzymałem w sobie pierwotny odruch, by docisnąć i zacząć uciekać. Mignął mi przed oczami znany filmik z youtuba, ale nie spieszy mi się do stanowego więzienia:

Werdykt: 89 mil na godzinę przy dozwolonych 65. Z mandatem jest ciekawa sprawa. Mogę iść z nim do sądu (moje słowo przeciwko słowu i radarowi policjanta), mogę zapłacić i podziękować — ale jest też trzecia opcja, z której skwapliwie skorzystam.

Otóż w Kalifornii (i niektórych innych stanach także), po zapłaceniu mandatu można zadeklarować swój udział w tak zwanej “szkole jazdy”. Po zaliczeniu wykładu i przedstawieniu w sądzie papierka, wykroczenie drogowe znika z (prawie) wszystkich rejestrów - co najważniejsze, nie wpłynie negatywnie na koszty ubezpieczenia. Szkołę jazdy można zaliczyć albo osobiście, w postaci sobotniego występu komika (sic!), który w zabawny i lekki sposób wyłoży wymagany program, lub mogę kurs zrobić… online. Jedyne ograniczenie to fakt, że szkołę można robić maksymalnie raz na 18 miesięcy. Noga z gazu.

Nie wiem jak jeszcze można ułatwić tutaj wygrzebywanie się z popełnionych przewinień — mandat zapłacę na stronie sądu, kurs zrobię online. Chociaż z czystej ciekawości planuję wybrać się do sądu osobiście. Punkty doświadczenia są bezcenne.

Gdy przyjechałem tutaj do Kalifornii, pomyślałem sobie, że być w Dolinie Krzemowej i nie wziąć udziału w całej tej zabawie w kolejny “dot com bubble” — byłoby błędem. Zarządzanie akcjami sprowadza się obecnie do kilku klinięć, więc każdy może to zrobić. Nie trzeba iść do brokera, odpowiadać na trudne pytania.

Jest w tym pewien haczyk — operowanie akcjami online sprawia wrażenie, że nie operuje się prawdziwą gotówką, lecz wirtualną. Co oczywiście nie jest prawdą — kupując akcje muszę przelać własne pieniądze z własnego konta. Ale brak tego uczucia fizycznego wydawania gotówki znacząco przyćmiewa zdrowy rozsądek.

Niestety, wybrałem bardzo kiepski moment, na inwestowanie na giełdzie. Główny indeks spadł od zeszłego roku o prawie 15% — kupując wtedy właściwie nie było na czym zarobić. Owszem, krótkoterminowo pobawiłem się z pozytywnym skutkiem kupując i sprzedając VMWare i DISneya, ale na pozostałych akcjach, które nadal trzymam — straciłem dużo, dużo więcej.

Jest w tym chyba też trochę hazardu. Podobnie jak w grach hazardowych: odejście od stolika gwarantuje zaakceptowanie strat. Pozostanie w grze daje szansę na odbicie się, ale jest też ryzyko, że się straci jeszcze więcej.

Obserwując moich znajomych widzę, że gra na giełdzie jest w pewnym sensie odzwierciedleniem tutejszego trybu życia. Praktycznie każda firma daje swoim pracownikom premie w postaci akcji, więc chociażby to prowokuje do zadania sobie podstawowego pytania: sprzedać teraz, czy później?
Podobnie, firmy udzielają zniżki na swoje akcje pracownikom. I w zasadzie wejście na giełdę z akcjami jednej firmy (pracodawcy) oznacza wejście “na całość” — gdyż podstawowa zasada nakazuje dywersyfikację środków. I trzeba kupić kolejne akcje. I tak dalej… Dodatkowo, system zarządzania swoim funduszem emerytalnym również prowokuje do poznawania zasad inwestowania. I w krótkim czasie cały system finansów osobistych kręci się wokół tego, czy w dniu dzisiejszym jest “zielono”, czy - jak ostantio - “czerwono”.

Zobaczymy na jak długo wystarczy mi nerwów. W końcu giełda musi się wreszcie odbić, prawda?
Prawda???!!! :-)

W ramach porządków w domowych bitach kupiłem sieciowy dysk twardy Buffalo Linkstation Pro. Myślę, że 1 terabajt (zmirrorowany dla bezpieczeństwa) powinien wystarczyć - przynajmniej na 2 lata. Przewertowanie, przerzucenie i wyrzucenie wszystkich płytek CD/DVD zajęło mi prawie tydzień — i liznęło raptem 15% pojemności Linkstation. Ufff. I okazało się, że zrobiłem to w samą porę — dużej części płytek nie mogłem już w całości odtworzyć. Backup backupa to za mało… Znalazłem też pierwszą wypaloną własnoręcznie płytkę — datowaną na grudzień 1996. Zawartość wybitnie wczesno-developerska i hackerska. Rootkity, exploity, melodyjki midi i mody oraz półnagie fantasy-laski Borisa Valleyo. To były [głupie] czasy.

Oczywiście, jak każde moje porządki - wertowanie w tych elektronicznych śmieciach skutkuje wspomnieniami. Te zdjęcia, te składanki mp3, ten film. Zachować czy skasować? Iść do przodu, czy wspominać? Jestem chyba trochę wspomnieniowym chomikiem — pamiętam i wspominam dużo rzeczy o wydarzeniach i osobach, które pewnie nawet na sekundę się nad nimi już nie zatrzymują. Żeby nie było znowu, że marudzę: nie marudzę. Stwierdzam.

Zatem powierzyłem nasze wspomnienia Buffalo, który w szafie radośnie mruga diodami, a kilkaset starych płyt wylądowało w śmietniku. Filmów nie kopiowałem — wyrzuciłem wszystkie. MPAA jest zbyt blisko, poza tym odzwyczailiśmy się już od “jakości” divx, odkąd nie oglądamy już filmów na ekranie laptopa.

Przy okazji, polecacie jakieś ciekawe książki / polską muzykę? Niedługo będziemy mieć możliwość otrzymania niewielkiego “transportu” rzeczy z PL, więc jestem bardzo otwarty na rekomendacje ;-) Z tej strony polecam klasyczny serial o policjantach i złodziejach: “The Wire“. Z lektur ostatnio studiujemy głównie książki kucharskie, więc feedbacku brak ;-)

Przyzwyczaiłem się już do tempa, do tego, że czas zapierdala bez pardonu. Półrocze za nami, całkiem udane, okraszone decyzjami i postanowieniami, ale także “niusami”, które zmusiły nas do przystopowania i zastanowienia się, co dalej.

Zatem zamiast irytować się czymś, na co wpływu nie mamy, pozostaje organizować sobie czas przyjemnymi sprawami, póki jeszcze możemy. Zwiedzamy okolicę, odwiedzamy znajomych, imprezujemy. Wirtualne życie, blogi, blipy — nie zdają egzaminu. Żadne “push” czy “pull” nie zastąpią face-to-face.

Planujemy odpocząć od decyzji i świętować naszą rocznicę zaszywając się na weekend gdzieś tutaj:

No i R.E.M. Nowa płyta nadal ssie (chyba, że ktoś uwielbia Monster), ale koncert w Berkeley — bdb.