Jest w tym pewien haczyk — operowanie akcjami online sprawia wrażenie, że nie operuje się prawdziwą gotówką, lecz wirtualną. Co oczywiście nie jest prawdą — kupując akcje muszę przelać własne pieniądze z własnego konta. Ale brak tego uczucia fizycznego wydawania gotówki znacząco przyćmiewa zdrowy rozsądek.

Niestety, wybrałem bardzo kiepski moment, na inwestowanie na giełdzie. Główny indeks spadł od zeszłego roku o prawie 15% — kupując wtedy właściwie nie było na czym zarobić. Owszem, krótkoterminowo pobawiłem się z pozytywnym skutkiem kupując i sprzedając VMWare i DISneya, ale na pozostałych akcjach, które nadal trzymam — straciłem dużo, dużo więcej.

Jest w tym chyba też trochę hazardu. Podobnie jak w grach hazardowych: odejście od stolika gwarantuje zaakceptowanie strat. Pozostanie w grze daje szansę na odbicie się, ale jest też ryzyko, że się straci jeszcze więcej.

Obserwując moich znajomych widzę, że gra na giełdzie jest w pewnym sensie odzwierciedleniem tutejszego trybu życia. Praktycznie każda firma daje swoim pracownikom premie w postaci akcji, więc chociażby to prowokuje do zadania sobie podstawowego pytania: sprzedać teraz, czy później?
Podobnie, firmy udzielają zniżki na swoje akcje pracownikom. I w zasadzie wejście na giełdę z akcjami jednej firmy (pracodawcy) oznacza wejście “na całość” — gdyż podstawowa zasada nakazuje dywersyfikację środków. I trzeba kupić kolejne akcje. I tak dalej… Dodatkowo, system zarządzania swoim funduszem emerytalnym również prowokuje do poznawania zasad inwestowania. I w krótkim czasie cały system finansów osobistych kręci się wokół tego, czy w dniu dzisiejszym jest “zielono”, czy - jak ostantio - “czerwono”.

Zobaczymy na jak długo wystarczy mi nerwów. W końcu giełda musi się wreszcie odbić, prawda?
Prawda???!!! :-)

Oczywiście, jak każde moje porządki - wertowanie w tych elektronicznych śmieciach skutkuje wspomnieniami. Te zdjęcia, te składanki mp3, ten film. Zachować czy skasować? Iść do przodu, czy wspominać? Jestem chyba trochę wspomnieniowym chomikiem — pamiętam i wspominam dużo rzeczy o wydarzeniach i osobach, które pewnie nawet na sekundę się nad nimi już nie zatrzymują. Żeby nie było znowu, że marudzę: nie marudzę. Stwierdzam.

Zatem powierzyłem nasze wspomnienia Buffalo, który w szafie radośnie mruga diodami, a kilkaset starych płyt wylądowało w śmietniku. Filmów nie kopiowałem — wyrzuciłem wszystkie. MPAA jest zbyt blisko, poza tym odzwyczailiśmy się już od “jakości” divx, odkąd nie oglądamy już filmów na ekranie laptopa.

Przy okazji, polecacie jakieś ciekawe książki / polską muzykę? Niedługo będziemy mieć możliwość otrzymania niewielkiego “transportu” rzeczy z PL, więc jestem bardzo otwarty na rekomendacje ;-) Z tej strony polecam klasyczny serial o policjantach i złodziejach: “The Wire“. Z lektur ostatnio studiujemy głównie książki kucharskie, więc feedbacku brak ;-)

Zatem zamiast irytować się czymś, na co wpływu nie mamy, pozostaje organizować sobie czas przyjemnymi sprawami, póki jeszcze możemy. Zwiedzamy okolicę, odwiedzamy znajomych, imprezujemy. Wirtualne życie, blogi, blipy — nie zdają egzaminu. Żadne “push” czy “pull” nie zastąpią face-to-face.

Planujemy odpocząć od decyzji i świętować naszą rocznicę zaszywając się na weekend gdzieś tutaj:

No i R.E.M. Nowa płyta nadal ssie (chyba, że ktoś uwielbia Monster), ale koncert w Berkeley — bdb.

Jedyny odruch samoobrony, jaki mam, to egoizm i dystans, ktore - owszem - komunikuja, ze cos jest nie tak, ale dzialaja na tyle destrukcyjnie, ze nie ma bodzca, by cos z tym zrobic.

Nie zaluje niczego,
lecz nie godze sie z tym

Co powiesz, jesli nie doslyszysz?
Co napiszesz, jesli nie dowidzisz?

Ostatnio sluchalem dwoch nowosci. Na jedna dlugo czekalem, na druga — niezupelnie.
Mowa o R.E.M. i Portishead.

R.E.M. przyzwyczail sluchaczy do tego, ze nowa studyjna plyta wychodzi srednio co 2 lata. W tym wypadku bylo chyba troche dluzej — ale bylem cierpliwy. “Accelerate” jednak rozczarowala. Brzmienie a’la “Monster” nie przypadlo mi do gustu (krytykom owszem tak), chociaz im dluzej slucham tym wiecej dostrzegam pozytywow. Dam im jeszcze szanse przekonac mnie do tej plyty w wersji koncertowej - juz za dwa tygodnie w Berkeley.

Stosunkowo szybko “wyleczylem” sie inna plyta — otoz niespodziewanie wyszedl nowy Portishead. Po, bagatela, 11 latach od ostatniej plyty (”Portishead”) i 14 latach od plyty pierwszej (”Dummy”). Mozna by pomyslec, ze Portishead przestal istniec, gdyby nie to, ze wypuscili w miedzyczasie koncertowke i zagrali koncert dobroczynny w Bristolu. A tu - bam! - nowa studyjna plyta. I to jaka!

Niektore kawalki moglyby rownie dobrze pojawic sie na poprzednich plytach, tak doskonale trzymaja klimat. Ale wiekszosc jest… inna. Dobra. Duzo bardziej rytmiczna, elektroniczna, bogata w dzwieki. Do tej plyty nie musze sie “przyzwyczajac” — od drugiego przesluchania mam wrazenie, ze znam ja i lubie od dawna. Nie wiem jak to opisac, ale roznica w odbiorze miedzy “Third” a “Accelerate” jest gigantyczna. “Trzecia” jest doskonala plyta.

And if I should fall
Would you hold me
Would you pass me by
For you know I’d ask you for nothing
Just to wait for a while

Po prostu posluchajcie:

Portishead - The Rip

Você só ganha o que você merece

Tyle czasu minęło, że nie wiem od czego zacząć. Zupełnie tak, jakby ktoś oczekiwał, że od czegoś zacznę, że coś systematycznie opowiem, zdam relację. Sam nie wiem, czy ja nie potrafię już się socjalizować przez Internet, czy po prostu nie chcę. Drażnią mnie wycieczki blogowe, drażnią mnie blipy, starzy znajomi na listach dyskusyjnych. Chyba ciągle w głębi siebie zbyt dużo od wszystkich poznanych ludzi oczekuję. A gdy przestaję oczekiwać, tracę poczucie, że innym zależy, mimo, że mi zależy nadal. I czuję się z tym głupio.

Ale miało nie być wycieczek, wracamy do zaczynania.

Aloha. Hawaje przerosły moje oczekiwania, mimo, że przecież chyba każdy ma z tak abstrakcyjnym miejscem jak “Hawaje” oczekiwania całkiem spore. Wyjazd tam to był naprawdę doskonały pomysł.

Jeżeli zastanawiacie się jak długo można w ten sposób spędzić czas i się nie znudzić — podpowiem, że długo. Ale jeżeli jednak przyszłoby się znudzić w pozycji plażowej, zawsze można ruszyć dupę kilka metrów i dać się sponiewierać.

Wieczór urodzin na plaży, z przyjaciółmi — zarówno obecnymi fizycznie, jak i w postaci bitów odtworzonych na laptopie, póżniej nocna zabawa z falami i martini z piaskiem — czy to już zakrawa na kicz, czy jeszcze nie?

Naprawdę nie jest łatwo przestawić nawet prosty skrót z pobytu na O’ahu — zdjęć narobiliśmy nieprzyzwoicie dużo. Po szczegóły odsyłam do mojego albumu (kto zna ten zna).

A jak jest? O tak:

W mojej glowie kolacze sie wiele mysli. Ostatnio wektor wyslowil te dotyczace pracy i priorytetow, wiec nie bede sie powtarzal — po prostu sie pod jego manifestem podpisze.

Przede mna jeszcze okolo 30 lat pracy. Chcialbym, zeby bylo to duzo mniej, ale nie zanosi sie na to, bym zostal w najblizszej przyszlosci milionerem. Obserwujac natomiast amerykanska gospodarke, moje konta i fundusze emerytalne — obawiam sie, ze gdy osiagne upgradniony wiek emerytalny — moze nie stac mnie bedzie na przejscie na emeryture; do splacenia prawdopodobnie bedzie prawdopodobnie jeszcze jakies 5 lat wysokiego kredytu hipotecznego. Owszem, w Dolinie zarabia sie niezle, ale ceny nieruchomosci sa najwyzsze w Stanach.

Dobra, dobra, wiem, ze narzekanie na kase nie jest w dobrym guscie. Pokolenie Ikea narzeka na brak czasu i nadmiar pracy, ale nie powinno marudzic z powodu pieniedzy. A przeciez prawda jest taka, ze to wlasnie kasa jest motorem, ktory nie pozwala powiedziec nam o 4pm — dosc pracy, teraz MY. Co ciekawe, tak jest nawet gdy otoczeni jestesmy wzglednymi luksusami (i nie ukrywajmy, tak przeciez jest, rozgladnijcie sie dookola), na koncie jest bezpieczna rezerwa, a pensja duzo wyzsza od sredniej krajowej. Ot, paradoksy.

Przejdzmy do spraw duzo wazniejszych. Koncze 30 lat i wiem juz, ze pewien cichy moj deadline zostal dawno temu przekroczony: nie chcialem mianowicie, by roznica wieku miedzy mna a moimi dziecmi byla zbyt duza. Oczywiscie, kazdy pewnie ma swoja definicje co to znaczy “zbyt duza”. A niektorzy pewnie tej roznicy nie okreslaja bo nie ma ona dla nich znaczenia. Dla mnie ma — boje sie konfliktu pokolen, przed ktorym stane za jakies 15 lat. Czy zrozumie sie z nastolatkiem, gdy sam bede sie zblizal do piecdziesiatki? Czy bede mial sile, by sobie wtedy poradzic?

Gdy dluzej o tym mysle, dochodze do wniosku, ze moje obawy wynikaja chyba glownie z faktu, iz nie udalo nam sie zrealizowac naszych pierwotnych planow. Co to duzo mowic, jako zwiazek stracilismy praktycznie conajmniej 3 lata i zamiast dwuletniego Szymka mamy… no wlasnie, co? Siebie? Watpliwosci? Obiecujace kariery? Atrakcyjne wakacje? Ciekawe i wygodne zycie? Tak, i to wszystko jest OK, ale czesto pojawia sie to “ale…” A gdy jest “ale”, zadowolenie z tych innych dobrych rzeczy jest duzo mniejsze.

Z jednej strony, gdy po ciezkim dniu dlugiej pracy siadam ze szklaneczka whisky — w pierwszej chwili jest zadowolenie. Jest dobrze. Ale po chwili spogladam na zegarek i stwierdzam, ze wlasciwie to juz na tyle pozno, ze trzeba polozyc sie spac. I tyle, juz dobrze kurwa nie jest.

Gdy juz jestesmy przy alkoholu. Dlaczego dla tego pokolenia alkohol stal sie tak wazny? Codzienna lampka wina, whisky, szklanka piwa, szot wodki, slodki drink. Gdy czas dla siebie skondensowany jest do minimum, nie ma kiedy sie uspokoic, wprowadzic w relaksujaca atmosfere. Alhokol to doskonaly katalizator nastroju. Picie stalo sie czescia codziennego rytualu pt. “czas dla mnie”. Swiadomosc, ze znajomi w tym samym czasie rowniez smakuja drinka, tez jest mila. Prawie jak wspolne wyjscie do knajpy, tak? Jak za starych, dobrych czasow studenckich, hm? Jasne. Oby tylko nie wpasc w alkoholizm. A zreszta, co za roznica.

Paradoksy i wybory. Wlasnie, moze tak najbardziej chodzi o to, by miec uczucie, ze sie jakies wybory podejmuje, zamiast uczucia, ze sie siedzi w pedzacym pociagu. Zamiast wygodnego miejsca w przedziale klasy biznes, wolalbym brudna kanciape maszynisty.

Wszystkiego najlepszego z okazji nowego roku — roku Szczura. Jezeli chcecie, zadedykujcie mi swoja wieczorna dawke alkoholu. Ja sie odwzajemnie toastem drinkiem z parasolka pod palma. Aloha i powodzenia w Waszych bojach z codziennoscia.

Podobnie jak rok temu, tak i teraz przywitala nas wiosna.

Zbliza sie arcyciekawy urlop.

Oraz - nareszcie? - trzedzieste urodziny. Pora na przeglad techniczny. I chyba wypadaloby dbac o siebie bardziej niz dotychczas, ale z tym bedzie trudniej.

No i co z tego. Zyje mi sie dobrze, czasu wystarcza akurat na prace i drobne przyjemnosci, kosztem snu, ale to juz klasyczna choroba tego pokolenia.
Zatem na bloga zycia juz mi nie wystarcza, nawet jezeli generalnie byloby o czym napisac. Tradycyjnie rowniez, im mniej mysli niepewnych, tym mniejsza ochota dzielenia sie nimi.

Zatem w skrocie — jest niezle i niech tak zostanie, a ponizej krotki fotograficzny update z ostatniego miesiaca.

Wroclaw nawet zima okazal sie byc bardzo kolorowy.

Co nie zmienia faktu, ze bylo bardzo zimno…

Powrot do cieplego San Francisco byl zaskakujaco pozytywnym odczuciem.

Widok na California Street, znany dobrze pokoleniu Ikea.

Oceanarium w SF, polecamy…

…szczegolnie fanom Nemo…

…oraz sea-foodow.

Mało słów, dużo obrazków. (Dużo) więcej jest dostępnych via Picasa Web, dla osób znających mój gmailowy adres email.
Serdeczne pozdrowienia dla tych, z którymi będę miał okazję zobaczyć się we Wrocławiu — a dla wszystkich innych: Wesołych Świąt Bożego Narodzenia. O.

Znana zamalowana ściana.

Świąteczny łoś w pubie ‘The Brick’

Literówka na oknie biura Joela.

Wodospad z czołówki Twin Peaks. Tym razem nie było mgły.

To tutaj agent Cooper zachwalał cherry pie i kawę. I słusznie, polecam.

Twin peaks, dosłownie

Ot, widoczek na downtown.

Nie ma to jak wulkan na horyzoncie.

Tradycyjnie już wypadało w Seattle nagrać płytę. Tym razem w większym składzie.